Beyin olanca gücüyle ilerlerken, cinsel sistemlerin korkunç etkinliği daha uykuda olduğu için çocukluk, hayatımız boyunca özlemle geri dönüp baktığımız masumiyet ve mutluluk dönemi, hayatın cennetidir, kayıp cennet.

Çocukluğun kendini saf bir biçimde akışa bırakması ne güzeldi! Yiten bu işte.

Arada içimizdeki çocuk adına çocuk kitaplarına dönmeliyiz.

Dünyadaki herkes bir zamanlar çocuktu.

Ben bugüne değin, çocukluğumu hiçbir an yitirmedim ki!..

Çocukken oynadığımız zamanlara gitmek isterdim ama işler değişti.

Bu çocukluğun var ya, hiç yitirme onu, bazıları yitirmezler. Sen öyle bir çocuğa benziyorsun. Korun.

Küçücüktüm, ufacıktım, Bir dilenci kraldım, çok yürüdüm, çok acıktım. Kalbim sızlar, yüzüm gizler, Bir tren camından, dünyayı gördüm, Haline üzüldüm.

İnsan çocukluğunu gözleri ve dişleri birbirinden ayrıldığında kaybeder.

Ben eski bir çocuğum.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Teknoloji yokken her şey daha samimiydi. Daha masum, daha saf, temizdi her şey. Sözünde durulan bir yaşam şekli vardı. İnsan yararlı birşeyi kendine yararlı olsun diye kullanamıyor. Mutlaka deformasyona uğruyor.

O güzel pişmanlık hissi çocuklukta kaldı. Şimdi nerede?

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Kâğıt şapkaları ve tahta kılıçlarla dört yaşındayken hepimiz General'iz. Sadece bazılarımız bundan asla büyümez.

Dünyayı yeniden çocuk gözüyle görmek için, otuz yıl uğraştım...

Hayat kısa. Çok kısa... Halen yiyebiliyorsanız, anne reçeli yiyin.

Edebiyat, çocukluğumuza geri dönmenin en içten yollarından biridir.

Pamuk gibiydi bembeyazdı ekmek.

Ne çare ki çocuklukta en ehemmiyetsiz sayılan şeylerin ihtiyarlığın eşiğinde insanın kendisi için büyük bir kıymet kazanacakları, hatta az çok tarih değeri alacakları hatıra gelmiyor.