; insanın, eşya ve hadiseler karşısındaki tavrıdır.

Züppelik yok olursa gülünçlük mahrum kalır.

İnsan tarihsel bir hayvandır.

Ben insanların tümünün yaralı ve hasta olduklarını inanıyorum. Sanatımın kaynağı da bu her insanda gördüğüm zavallılıkla, delilikle ilgilidir.

Biz kendi yarattığımız bir dünyada yaşıyoruz.

Devlet insan tabiatının bütün özellikleri ile yansımasından başka bir şey değil midir?

İnsanın her davranışı ve düşüncesi: toplum içinde, toplumla birlikte, toplum için ve toplum olarak yaşamaktır.

Devlet bir durumdur, insanlar arasında belirli bir ilişki, bir davranış biçimidir; başka ilişkiler kurarak, birbirimize karşı farklı davranarak onu yok ederiz.

İnsanlar eyalette yaşamıyor. Devlet insanlarda yaşıyor.

Gerçek; bütün’ün çığlığı, birkaç kişinin ise oyuncağıdır.

İşte biz insanlar birbirimizden korktuğumuz için devletler kuruyoruz. Polisler, askerler, kamuoyu. Ama tüm bunlar neye yarıyor ki?

Dünyada iki çeşit insan var: Aklı olan ve dini olmayanlar, dini olan ve aklı olmayanlar.

Siyaset felsefesi, insanı, toplu halde ve yerleşik düzene geçmiş bir konum içinde yaşayan varlık olarak ele alan felsefe disiplinidir.

İnsanın gelişmesi, Tanrı'yı içinden çıkarıp yerine aklı koymasıdır.

Ortaçağ'da insan, doğayı etkileyemediği ve kontrol edemediği için kendine güvenden yoksundu. Bitkisel bir yaratıktı. Tekelsi düzende ise insan, toplumu etkileyemediği ve kontrol edemediği için kendisine güven duyamıyor. İnsanı insan yapan nehrin akışını değiştirmektir; bunun için çaba ve ortak çaba gerekiyor. Ortak çaba başarıya ulaştığı ölçüde insan yükseliyor.

Mülkiyetin tabanında korku vardır. Korkunun kaldırıldığı bir toplumda cimri de özel mülkiyet de olmaz. Korkak mutlaka cimridir. Özel mülkiyet, biriktirilmiş cimriliktir.

Nietzsche, ilerleme’ye ve dolayısıyla insan’a inanmıyor. Tekellerin egemenlik kurmaya başladığı bir dönemde yaşıyor; tekellerin bireyleri sürüye çevirmeye başladığını görüyor. Bu görgü ve hastalıklı bir yapıyla, tekellere cephe almak yerine sürüye dönüşen kütlelere cephe almaya kalkıyor, sıradan insandan tiksinmeye başlıyor.

Edebiyat, toplumda, davranış bağlarını kuran düzendir.

Olması gereken şeylerin adını iyilik yapmak koymuşlar.

Zaman bazen öylesine hızlı bazen de solucan misali sürünerek geçer. Fakat insan, zamanın nasıl geçtiğini anlamadığı zamanlarda kendini iyi hisseder.