Hepimiz başkalarını kendi yüreğimizde taşıdığımız biçimde görürüz.

İnsan mutluluğu göremiyor. Kendimizi daima olduğumuzdan daha bedbaht sanıyoruz.

Olaylar, kişilerin verdikleri anlamlarla ilgilidir.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıkları.

Budala ile bilgenin gördüğü ağaç aynı değildir.

Bir insan gördükleri kadardır.

Değişim, güneş ışığı gibi, bir dost ya da düşman, bir şafak ya da bir alacakaranlık olabilir.

Bizi mutlu ya da mutsuz kılan; olaylar değil, onları algılama biçimimizdir.

Kötülük onu yalnızca öyle yorumlayanın gözünde kötüdür.

...tıpkı balık tutma, bowling ya da kayak gibi takıntılı herkes gibi, onu bir şekilde tatmin edebilecek yollar var. Belki gösterileri izleyecek ve dedektif dergilerini okuyacaktır.

Nasıl ışık retinaya düşünce bir dizi değişiklik sonunda mucize bir görüntü ortaya çıkarsa, duyu ruha girince de aynısı olur; diyelim açlık ve beraberinde görülen şiddet bir evrilmeden sonra insanlığa karşı intikamcı bir ruh yaratır.

Alt sosyal gruptan üste çıkanda takıntı, üst gruptan alta inende dağınıklık gözlenir.

Korku içinde olana, her şey hışırdar.

Herşey biz ona nasıl bakarsak bize öyle görünür.

Gerçeklerin önemi yoktur. Önemli olan size nasıl hissettirdiğidir.

Her insan kendi görüş sahasının sınırlarını dünyanın sınırları olarak kabul eder.

Büyük acılar daha önemsizlerinin hissedilmesini engeller ve tersine, büyük acıların yokluğunda en küçük dertler ve sıkıntılar bile bize büyük acı verir.

Saplantılar insanı yorar hatta düşmanı haline gelebilir.

Bize öyle bir güç verin ki, kendimizi başkalarının gördüğü gibi görelim.

Yürğin görüş açısından baktığında, uzakta oIan burnunun dibinde görünür.