Başkalarının acılarından, geçmiş felaketlerinden ders alanlar, gerçekte mutlu kişilerdir.

Acı insanı olgunlaştırıyor.

Eğer biri beni aldatırsa ona ayıp. İkinci kere aldatırsa bana ayıp.

Milyon tane kazık yiyince, bedenin zarar görüyor.

İnsanın olgunlaşması için mutlaka acılarla yoğrulması gerekir. Çünkü o hem taş, hem de heykeltraştır.

Acı tanımamış olmak büyük bir acıdır.

Bir acı sonuna kadar yaşanmadıkça geçmez.

Nasıl ki elmas yontulmadan mükemmelleşmezse, insan da acı çekmeden olgunlaşamaz...

Mutsuzluk, şüphesiz çok büyük bir öğretmendir, fakat bu öğretmen; derslerini pahalıya ödetir ve faydası da parasına değmez.

Acı, en iyi öğretmendir.

İnsan bir ömür boyunca, görmek istemeyeceği çok şeyi görebilir, çok eziyet çekebilir.

Acı, akıllı adamların hocasıdır.

Acı, bilgidir.

Kopan bir ipe düğüm attığınızda ipin en sağlam yeri, o düğüm olur. Ama ipe her dokunuşunuzda canınızı acıtan yer o düğümdür.

Yaralarını bilgeliğe dönüştür.

Hayatta insanın başına gelebilecek en iyi şey acıya alışıyor olmasıydı.

Dünya herkesi yaralar ve bir çok insan o yaralardan güç alır. Yaralanmayanlarsa ölür.

Akıllı insanlar, başkalarının hatalarından ders alırlar.

Tecrübe acımasız bir öğretmen olabilir. Ama öğrenirsin. Hem de öyle bir öğrenirsin ki!

Elbette acı çekerek insan çok şey öğrenir. Ne yazık ki, acı çekmek öğrendiklerimizden yararlanacak güç bırakmaz bizde. Bir şeyi sadece bilmek, hiçten de az bir şeydir.