Nefret, başarısızlığa uğramış sevgidir.

Sevgi ve nefret birbirinden ayrılamaz; çünkü yalnızca nefret etmeyi bilenler sevmeyi bilir.

Sevgi ile nefret arasında çok ince bir çizgi vardır. Birisinden nefret ediyorsanız ve bir gün onu yenemeyeceğinizi anladığınız zaman onu sevmeye başlarsınız. Ve yine birisini seviyorsanız ve bir gün onu yenebileceğinizi düşündüğünüz zaman ondan nefret etmeye başlarsınız.

Duygu mesafe tanımaz.

Ben de susuyorum sevgimi saklayıp içimde.. Duyuyorsun değil mi suskunluğumu nasıl haykırıyor.. Susarak sevgisini ilan eden çok var sevgilim .. Ama bir başka seven yok benim sustuğum biçimde..

Bir kadının güzelliği, ancak sevmeye başladığı zaman meydana çıkar.

Entelektüel bir kadın basitçe o kadar derine aşık olamaz.

Sevmeyen bir adam ne başkasının aşkının büyüklüğünü, ne kıskançlığının gücünü, ne de içinde gizlenen tehlikeyi anlayabilir.

Kadınlar kendilerini fazla seven erkeklere ahmak gözüyle bakarlar.

Kadınlar kendilerini sevenler için değil, onlara hükmedenler için can verirler.

Artık saf aşk ya da tutku söz konusu değildi. Hiçbir duygu saf olamıyordu, çünkü her şeye korku ve nefret sinmişti. Kucaklaşmaları bir savaş, orgazmlarıysa bir zafer olmuştu. Bu, partiye indirilmiş bir darbeydi. Sevişmek siyasal bir eylemdi.

İlk sevdiklerinde kadınlar, âşıklarını severler, ötekilerde ise sevdikleri aşktır.

Aşk, nefretin söndürdüğünden daha fazla ateş yakar.

Çünkü sen, Sen benim sevmemin başlangıcısın olsa olsa.

Zaten sevgi daima nefretten üstün değil midir?

Aşk bir emre dönüştüğünde, nefret hazza dönüşebilir.

Bana öyle geliyor ki dünyada mevcut sonsuz sevgi; dile gelmek için can atar, dudaklarda tir tir titrer; gelgelelim, dile gelmeye utanır, utanır, utanır.

İnsan, sevdiğinden korkar, fakat korktuğunu sevemez.

Aşkın kendisini oldum olası sevdiğimi biliyorum. Çok ufak yaşlarıma kadar gittiğimde de görebiliyorum bunu. O duygu içerisinde olmak bana güven veriyor, yaşadığımı hissediyorum.

Aşk, iki kişi arasında asla eşitlenmeyendir.