Bu âciz benzetmeler de olmasa bakacak aynam olmazdı. Kendimi görebileceğin başka bir yer var mıydı?

Üstün yaratıcılar alt basamakları tek hamlede atlayarak, doğrudan kendini gerçekleştirmeye yönelir.

Ne olduğun gerçeğiyle yüzleş, çünkü seni değiştirecek olan şey odur.

Kim olduğunu insan ne kadar geç anlar. Kim olabileceğini ne kadar geç çözer.

Bazen bir kişinin yapabileceklerinden çok neyi yapamayacağını keşfetmek daha önemlidir.

Ne olduğumu bıraktığımda, neysem o olabilirim.

Pek çok insan gerçek yetenekleriyle asla bağlantı kurmaz ve bu nedenle neyi başarabileceklerini bilmez.

Deha ancak özgürlük atmosferinde soluk alabilir.

Cesaret; dehayı, gücü ve sihri içinde barındırır.

Deha, insanın kendi ateşini yakmasıdır.

Büyük dehalara hareket alanı ver. Onlar kendi yolunu bulur.

Dahi bir insan ancak dehasını her zaman beslediği oranda tükenmez.

Herkes bir deha ile doğar, ancak insanların çoğu bunu sadece birkaç dakika koruyabilir.

Kendimi tarif etmek, kendime sınır çizmek olur; Yeteneğimin ise asla sınırı yoktur.

Dahi bilincin bir özelliği olduğu için dahi de evrenseldir. Bu nedenle evrensel olan, her insan için teorik olarak kullanılabilir. Yaratıcılık ve deha süreci insan bilincinde içseldir.

Zamanı gelene kadar kimse içinin derinliklerinde ne olduğunu bilmez.. Bazı insanlar için asla böyle bir zaman da gelmez; ne mutlu onlara..!

Yetenek bir alevdir. Deha bir ateştir.

Bazen, kimsenin hakkında hiçbir şey düşünmediği insanlar, kimsenin hakkında hiçbir şey düşünmediği şeyleri yapabilen kişilerdir.

Tolstoy'un dindar olduğunu biliyoruz; ama Arına Karenina'da Kont Karenin, çekim güçlerinin hiç dışına çıkamayan bir robottur, Rusya bürokrasisi sanki Kont'un içine girmiş ve tutsak etmişti. Sanki Karenin değil bürokrasi hareket ediyor ve davranıyordu; ilk robot-insan Kont Karenin'dir diyebiliriz ve Tolstoy'un dehası sayesinde, insan olduğundan hiç kuşku duyamıyoruz.

Doğan Avcıoğlu ise ‘Yalçın, dehayla delilik arasında gidip geliyor’ demişti.