Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Doğal ahlakı geliştirip kemale erdirmeden dinsel veya metafizik inançların bir faydası olmaz.

İnsanın doğayı bilmede metafizik inançlara ihtiyacı yoktur.

Teori yapmadan çalışalım, hayatı çekilir kılmanın yegane yolu budur.

Dini Hikayeler insanların hayatına anlam katabilir ama bazı anlamlar açıkça yanlış ve bölücüdür.

Tanrı öz oğlunu dananın böğrü gibi astı. Bana yapabileceklerini düşünmek tüylerimi ürpertiyor.

Bana göre, inanç için gerekli olan tek şey, elimizden gelenin en iyisini yaparak başarıya yaklaşacağımız ve hedeflerimizdeki başarının (insanlık, şimdiki ve geleceğin iyileştirilmesi) elde edilmeye değer olduğu inancıdır.

Ve hala daha az, daha fazla önemli kişiler. Yine, önemsiz veya tesadüfi olduğumuz inancının neden tanımladığım gibi inancımızı azaltması için hiçbir neden göremiyorum.

Ölümden sonraki hayata olan inancınızı kabul etmiyorum.

Gördüklerim, görmediğimin varlığına inanmaya beni mecbur ediyor.

Din dünyası özlerin,hayaletlerin, cinlerin dünyasıdır.

Kelimelerin mantığı, gerçekliklerin mantığına vermelidir.

Elbette Tanrı'ya ve Şeytan'a inanıyorum ama beyaz sakallı ve tırmıklı olduklarına değil.

Tanrı... Diğer tüm varlık gölgeleriyle ayırd edilir; O ise ışığıyla.

İnanç dağları yerinden oynatır, fakat sadece bilgi doğru yere oturtabilir.

Ne düşündüğümüz, ne bildiğimiz yada neye inandığımız nihayetinde önemsiz. Asıl önemli olan ne yaptığımız.

Açıklanmayan bir hayatta kalmak için çok köklü bir fikir gerekir.

İnanca yer açmak için bilgiyi bir kenara bıraktım.

Bir sonraki yaşam fikrinin kökeni yoktur.

Ateist, "Tanrı yoktur," demez; "Tanrı derken ne kastettiğinizi anlamıyorum. Bende Tanrı diye bir fikir yok.