Her varlığın ilk yasası, kendini korumak, yaşamaktır. Siz baldıran ekiyor ve başakların olgunlaştığını görmek istiyorsunuz.

İnsanların sana inanması ve güvenmesi için, söylediklerin ile icraatlarının birbirini tamamlıyor olması gerekir.

Çok inanırsan kusurlarını asla fark edemezsin; Eğer çok fazla şüphe edersen başlamayacaksın.

Şüpheyi, asla işlerimizi sevk ve idarede kullanmamalıyız.

Yoksullara pek cömert davranan zenginlere güvenme.

Gayet masum ve dost canlısı görünüyorsunuz fakat size güvenemem. İnsansınız çünkü.

İnsanız, görmediğimiz şeye nasıl güvenelim?

İnsanların en iyisine inanmalı ve en kötüsüne güvenmemelisiniz.

Güç sahibi tüm erkekler belli bir dereceye kadar güvenilmez olmalı.

Dünya denilen bu kokuşmuş çöplükte her şeyden şüphe edebiliriz; bir annenin sevgisi hariç.

Birinci kez rastlantıdır. İkincisinde değildir. Üçüncüsü ise düşman davranışıdır.

Hayalleriniz doğrultusunda güvenle hareket ederseniz, sıradan zamanlarda olağandışı başarılar yaşayacaksınız.

Aşk ve şüphe, hiçbir zaman müzakere zemininde buluşamazlar.

Olur da bir işi başarıp başaramayacağınızdan emin olamazsanız, işe başlamaktansa sabırlı olmayı seçin.

İnsan bazen bir tesadüfle güzel işler yapar. Bazen de bu güzel işleri isteyerek değil, herhangi bir baskı altında yapmış olur. Böylece yapılan işler mutluluk getirmez.

Kimseye güvenmeyin: Biri size zarar vermek istiyorsa onunla çatışmaya girmekten kaçınmayın.

Bir kişi senden emin değilse, sen de ondan emin olma.

Müslümanlar akıllarını başlarına toplasınlar. "Kuran-ı Kerim'e inanıyorum." demek yetmez. Kuran'a tamı tamına güveneceksin. Yani "Allah ne demişse o'dur." diyebileceksin. Diyemiyorsan sen boşuna söylüyorsun. Kuran diye bir kitap olduğunu zaten yeryüzünde bilmeyen yok. Sen de onlardan bir tanesi olursun. "Ben inanıyorum." demekle olmaz. İnandığını her şeyle göstermen lazım.

Güven ve irade, ne yazık, pratikten ve dıştan geliyor.

Ortaçağ'da insan, doğayı etkileyemediği ve kontrol edemediği için kendine güvenden yoksundu. Bitkisel bir yaratıktı. Tekelsi düzende ise insan, toplumu etkileyemediği ve kontrol edemediği için kendisine güven duyamıyor. İnsanı insan yapan nehrin akışını değiştirmektir; bunun için çaba ve ortak çaba gerekiyor. Ortak çaba başarıya ulaştığı ölçüde insan yükseliyor.