Bir adam bir düş gördü ve uyandığında yorumcuya giderek düşünü kendisi için yorumlamasını istedi. Yorumcu adama dedi ki, bana uyanıkken gördüğün düşlerle gel ki anlamlarını söyleyebileyim. Ama uykunun düşleri ne benim bilgeliğime aittir ne de senin imgelemine...

Düşlerin herhangi bir düşü yoktur.

En büyük yorum olayın kendisidir.

Oysa, gerçek ya da yalan, belge her şey değil; aslolan, insanın o belgeyi nasıl ve nereden okudugu.

Teoriler olmadan gerçeklerin sesi duyulmaz.

Külle bezenip, gülle kandırıldı tüm hayâllerim.

bilgi

Bir ağaçla bir düş arasındaki fark hakkında ne bilebilirim? Ağaca dokunabilirim; düşe sahip olduğumu bilirim.

Söylediklerim kendimedir, sizlere boşluk bırakıyorum.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Eğer Leonardo , Mona Lisa tablosunun altına şöyle yazsaydı ona nasıl değer verebilirdik?: "Hanımefendi gülümsüyor çünkü sevgilisinden sakladığı bir sır var" Bu izleyiciyi gerçeğe zincirlerdi ve ben bunun 2001'e (Space Odyssey) olmasını istemiyorum.

Kısa bir söz, çoğu kez fazlaca bilgelik içerir.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Bilgeliğin temeli boş şeylerden hoşlanmamaktır.

Kullanmasını bilen için yaşam uzundur.

Ölmeden önce yiğitliğin ne denli boş olduğunu öğrenmeyen kahraman olmaz.

Hayatın ilk elli yılı metin, geri kalanı yorumdur.

Budala kişi yaşamın hazlarının peşinde koşar ve aldandığını görür. Bilge kişiyse belâlardan kaçınır. Bunda başarısız olsa da artık bu budalalığının değil talihin suçudur. Başardığında ise aldanmamıştır. Çünkü kurtulduğu belâlar son derece gerçektir.

Çiçeklerin altında nelerin gizlendiğini, dedikoduların, iftiraların ve övgülerin değerini bilirler.

Eğer Godot ile Tanrı'yı kast etmiş olsaydım, Godot değil Tanrı derdim.