Herzl, 'devlet adamı' kabul ediliyordu.Devleti yoktu.Enver, milliyetçi idi.Milleti yoktu.Hep arıyordu.Savaş ilan ettim. Askerim yok ve tertipliyorum.

Savaşın kötülüğüne inanmak için daha vahşi, daha acılı fotoğraflar mı görmeliyiz örneğin? Böyle mi ikna olacağız? Daha güzel bakan babasız Ezidî çocuklar, daha çok ağlayan anneler mı görmeliyiz? Böyle hikâyeler mi dinlemeliyiz? Böyle anlarda kötü bir gazeteci oluyor, mesela rahat fotoğraf çekemiyor, ne diyeceğimi bilemiyorum. Ama Sontag’ın şu yorumunu da hatırlıyorum şimdi yazarken parça parça. Acı fotoğrafları enflasyonundan yaratılan o zehirli merak duygusuna, moderniteye bu anlamda yönelmiş klişeleşmiş eleştirilere rağmen asıl dert tüm bunlara rağmen insanlığı yitirmemek, sığlığa teslim olmamak, anlamak ve anlatabilmek.

Bir erkek asker olduğu andan itibaren köle haline gelir. Kendisine itaat öğretilir.

Benim askerime bir mermi gelsin beş mermi atarım, Kime? mermiyi bizzat atana! Bunu herkes bilecek.

Ben askerime leş toplatmam.

Analar evlatlarını askere leş toplatmak için göndermedi. Geberdikleri yerde kalırlar, askere leş toplatmam biz imha eder, geçeriz.

İyi bir asker, her zaman en kötü ihtimalleri düşünmelidir.

En iyi asker çarpışmadan ziyade yürümesini bilendir.

Askerler! Tarih size bakıyor.

Kıçlarını yumuşak koltuklara vermişler, ötede boş yere onbinlerce asker ölüyormuş, umurlarında bile değil!

Savaş, basit erlerin etiyle canından teşkil edilmiştir.

Dünyanın dört bir tarafındaki askeri mezarlıklar Tanrı'nın yanlarında olduğuna inandırılmış, beyni yıkanmış ölü askerlerle doludur.

Savaş; askerlere bırakılmayacak kadar önemli bir konudur.

Muhabereler kimi zaman generaller sayesinde, savaşlar ise hemen her zaman çavuşlar ve erler sayesinde kazanılır.

Bir tosunun ölü bedeniyle bir insanınki arasında çok fark var mıdır? Parçalara ayrılmış dudaklar, birbirine girmiş iç organlar, fazlasıyla benzer: ilkinin kesimi ikincisinin katlini kolaylaştırır, özellikle bir liderin emri çınladığında, ya da taç giymiş efendinin sözleri uzaktan geldiğinde, "Merhamet etmeyin."

Kendi ölülerimize saygımızı sunup yas tutarken, öldürdüklerimize karşı garip bir şekilde duyarsız kalırız.

Asker, orduya alınır, giydirilir, silahlandırılır, eğitilir; uyur, yer, içer ve yürür. Bütün bunlar, sadece uygun yerde ve uygun zamanda savaşmak içindir.

Erkeğin rahmi olsaydı Doğurabilseydi Bu dünya çok daha Mutlu bir dünya olurdu; Savaş falan olmazdı. Kadın doğurduğu için yaşamın, Kıymetini biliyor. Erkek yaşamın değerini bilmiyor Öldürmeyi kahramanlık sanıyor!

Gazilerimize bakacak gücünüz yoksa onları savaşa göndermeyin..!

Sadece yaşayan bir asker olarak, sadece şiddetini, anlamsızlığını ve aptallığını görmüş olan biri olarak savaşı nefret ediyorum.