İnsanın yapısı bilinçsizce yaptığı şeylerde belli olur.

Baskı, candan çok beyni hedef alıyor.

Amerikalılar kötü alışkanlıkları hakkında iyi şeyler duymayı severler.

Baskı belli bir yoğunlukta, sürekli olursa mazlumun tek kurtuluşu zalime, cellada aşık olmak olur.

Nasıl ışık retinaya düşünce bir dizi değişiklik sonunda mucize bir görüntü ortaya çıkarsa, duyu ruha girince de aynısı olur; diyelim açlık ve beraberinde görülen şiddet bir evrilmeden sonra insanlığa karşı intikamcı bir ruh yaratır.

İnsanda mahrem alan 0.5 metre, kişisel 1,2, sosyal alansa 3 metredir. Şiddet suçu işleyenlerde kişisel olan dört kat daha geniştir, o yüzden onlara 5 metreden fazla yaklaşmamalı, yoksa tecavüze uğramış hissederler kendilerini.

Alt sosyal gruptan üste çıkanda takıntı, üst gruptan alta inende dağınıklık gözlenir.

Bedenimizi hasta eden benliğimizin baskısıdır.

Tavşan korktuğu için kaçmaz, kaçtığı için korkar.

İncittiği insandan nefret etmek, insan doğasının bir parçasıdır.

Kısacası hayvanlara doğal olarak empati hissettiğimiz, hayvanların acı çekmelerini istemediğimiz ama bir yandan da hayvan yediğimiz için karnizm normalde karşı çıkacağımız baskıcı bir sistemi desteklememizi sağlamak için bir dizi araçla vicdanımızı baskı altına almamızı sağlamak zorundadır.

Herkesin bilinçaltında ona hükmeden, yaşamayı her ne pahasına olursa olsun diğer bütün isteklerden üstün kılan bir güç vardır.

Genel olarak rüyalar, gün içinde düşünceleri en çok meşgul eden olaylardan doğarlar.

Bir şeyin tam tersini yapmak da bir tür taklittir.

İçlerine ustalıkla korku, aşağılık kompleksi, ürperiş, boyun eğiş, umutsuzluk, uşaklık aşılanmış milyonlarca insandan söz ediyorum.

Umutlarımıza göre söz verir ve korkularımıza göre hareket ederiz.

İnsanların, kafalarından geçen her şeyin bilincinde olmadıkları üzerinde ortak bir görüş var.

Şiddet, yaşanmış bir yaşamın dışa vurumudur.

İntihar düşüncesinin bulaşıcı biçimde geçtiği kuşku götürmez.

İnsan hayatının belli başlı kılavuzu alışkanlıktır.