Devrimci politka, eninde-sonunda, bir bilgi sorunudur. Devrimcilik, eninde-sonunda, epistemolojik bir süreçtir.

Bilgi, nesne ile kavrayışın uyumudur.

Sorun şu ki, insanlar inancın takdir edilmesi gereken bir şey olduğunu düşünüyor. Aslında inanç , kanıtınızın olmadığı bir şeye inandığınız anlamına gelir.

İnsanla uğraşan bilimler özneyi nesne konumuna getirir. Özne, özne olarak kaldığı zaman değişir; çünkü, özne (insan e.n.) bilgi sahibi olmakla başka bir duruma girmiştir. Fakat nesne haline getirilen öznede böyle bir değişiklik yoktur; herhangi bir nesne gibi değişmeyen, kendi başına var olan bir şey olarak kalır.

Nesne özneyi bozandır.

Mutlak kesinlikteki bir bilgiye ulaşabilmemiz için tecrübelere değil de, düşünmeye dayanan sentetik yargılara inanmalıyız.

Tecrübe bize bir şeyin nasıl olduğunu öğretse de başka türlü olabileceğini öğretmez.

Bilmek inanmaktan üstündür. Bilmek, HİÇBİR şüphenin olmadığı anlamına gelir.

Doğru düşünce bilgidir.

Ben her nesneyle nesnel olarak karşılaşır, ama ben'le karşılaşmaz.

Bildiğimizi bilmek ve bilmediğimizi bilmek, işte gerçek bilgi budur.

Kavramlar duyusuz boştur duyular kavramsız kördür.

Bütün sahip olduğumuz bilginin tecrübe ile başladığına şüphe yoktur.

Bilgi deneyle başlar ama deneyden doğmaz.

Bir şeyi bilmek ve bir şey hakkında bilgi sahibi olmak farklı şeylerdir.

Sadece iki tür kesin bilgi vardır: Kendi varlığımızın ve matematiğin gerçekleri hakkında farkındalık.

Bir cahilin başka bir cahil için bilgi kaynağı olması nasıl kabul edilirdi ki?

Kimse anlamadığı şeyi gerçekten bilemez.

Dinlerin bilgi diye niteledikleri veriler, duyularla kazanılmadığından gerçek değil, birer boş sanıdır. Bu nedenle dinsel alanın bilgi sorunuyla bağlantısı yoktur.

Bilgi duyularla sağlanan izlenimlerin us ilkelerine göre düzenlenmesiyle biçimlenir.