Cehalet mutluluk değil kayboluştur.

İnsanın bilgisi arttıkça, huzursuzluğu da artar.

Sizi bilmem; ama ben dünyada en çok cehaletten korkarım. Çünkü cehalet kendi bildiğinin dışında bir bilgi ve düzey olduğunu fark etmeyen bir kör karanlıktır. Zehirli tutkular ve fanatik öfkeler üretir. En kötü yanı da, cahilin, cahil olduğunu bilmemesidir.

Bilebileceğimiz bir şey varsa o da hiçbir şey bilmediğimizdir ve az bilgi tehlikeli bir şeydir.

Cehaleti bilmek, bilgi için büyük bir adımdır.

Eğer bir nesil cehaletin mutluluk olduğunu sanarak yetişirse, bir sonraki nesil cehaletini bile fark edemeyecektir. Çünkü bilginin ne olduğunu bilmeyecektir.

Bize bol bol ziya kucakla getir; düşmek, etrafı görmemektendir.

İnsanın bildiği arttıkça, bilgisizliği azalmaz.

Tüm sınırlamalar kişiyi mutlu kılar. Görme, etki ve temas alanımız ne denli dar ise o denli mutlu oluruz; ne denli geniş ise o denli sıklıkta kendimizi azap içinde ya da ürkütülmüş duyumsarız. Çünkü bu alanla birlikte kaygılar, istekler, ürkünç şeyler de çoğalır ve büyür...

Bilmediğimiz şeyler bizi felakete sürüklemez. Bizi felakete sürükleyen şeyler gayet iyi bildiğimizi sandığımız fakat öyle olmayan şeylerdir.

Cehalet cahiller için mutluluk verici olabilir fakat diğerlerimiz için tam bir baş belasıdır.

Kendi bilgisizliğinden haberdar olmayan kişi kendi bilgisi tarafından yanıltılacaktır.

Ne kadar okuyup öğrenirsek, o kadar farkına varırız cehaletin.

Ne kadar çok çalışırsak o kadar çok cehaleti keşfederiz.

En büyük esaret cehalet. En birinci baskıcı heva, heves. En hileci düşman vesvese. En güçlü özgürlük bunları tanımaktır.

Bilmediğini bilmek en iyisidir. Bilmeyip de bildiğini sanmak tehlikeli bir hastalıktır.

Sana bir şeyi nasıl bilebileceğini öğreteyim mi? Bildiğin zaman bildiğini anla, bilmediğin zaman ise bilmediğini anla.

Neyi bildiğimizi bilmek ve neyi bilmediğimizi bilmemek, gerçek bilgidir.

Asıl bilgi insanın cehaletini tanımasında yatar.

Akılsızlar hiçbir zaman huzursuzluk duymaz.