Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

İnsanların bizim için harekete geçmesinden çok duygularımızı paylaşmasını isteriz.

Siz ne kadar mutluysanız ben de o kadarım, ne az ne çok

Karşımızdakilerin yayınlarını okumak utanç veriyor bize. Oysa bu duygunun tam tersini duymalıyız. Faşistler tarafından kandırılmış yoksul halkla karşı karşıya geldiğimizde sırf devrimci düşüncenin gerçekliğinden dem vuruyoruz ama onlara söylenen yalanlardan haberimiz yok.

Eğer isterse bir insan size sesiyle de sarılabilir...

Bize yazdığımızı değil, yüreğimizi okuyacak insanlar lazım.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Konuşmadan önce dinle.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

Sevmenin öncesi acımaktır, çünkü ilişki önce duyulması kolay duygularla başlar.

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Emosyon konusunda en yanıltıcı kişiler Hintlerdir. Sanki orada herkesin sadece kendine yönelik bir dili var.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

Cildindeki elektriği içsel bir güçle değiştirebilirsen başkasıyla eş duyum yapma yetini de arttırmış olursun, derisi insanın çünkü en az kendisi, en fazla başkası olan yeridir.

Müfredatlara tiyatro dersi konulabilir, kültürel derslere ağırlık verilebilir. Aksi durumda toplum giderek duygusuz ve iletişimsiz bir hale geliyor. Duygudan uzaklaştık.

Karşınızdakilerin “insan” olduğunu hiçbir zaman unutmayın!

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Ağlayabilseydiniz, anlayabilirdiniz.