Ölümden neden korkacakmışım? Ben buradaysam ölüm yoktur. Ölüm buradaysa ben yokum. Ben varken olmayan bir şeyden neden korkayım?

Ölüm ne yaşayanları ilgilendirir ne de ölüleri. Çünkü yaşayanlar için ölüm yoktur. ölülerin ise zaten kendileri yoktur.

Ölmekten korkuyor musun? Yoksa ebediyen yaşamak mı istiyorsun?

Ölüm korkusu köleliğin başlangıcıdır.

Ölümden sonra doğduğundan önce neysen o olacaksın.

Herhangi bir varlığa yokluk yükletilemez.

Benim yaşımda, genellikle ölümden korkup korkmadığım sorulur ve cevabım her zaman, doğumdan korktuğunu hatırlayamıyorum.

Evrendeki tüm canlı ve cansız varlıkların ortak özelliği olan hep olduğumuz gibi kalma arzusu, ani ve daha önce yaşanmamış bir değişime maruz kalma çekincesi, ölümden sonrası fikrini doğuran üstü kapalı sebebin ta kendisidir.

Toprağın üzerinde ne varsa hepsi kökten gelir; bütün korkular ölümden kaynaklanır.

Delilik değil midir, sorarım size ölüm korkusundan ölmek?

Öleceğimiz düşüncesi ölmekten daha korkunçtur.

Ölüm size ne sağken kötülük eder ne ölüyken: Sağken etmez, çünkü hayattasınız; ölüyken etmez, çünkü hayatta değilsiniz.

Ey insan! Milyonlarca yıl önce ne idiysen, o olacaksın.

Yokluk, varlığın en yüksek şeklidir.

Ölümden sonra size ne olacağını düşündüğünüzde, doğumdan önce size ne olduğu üzerine de düşünün. Bir yere gitmeyi planlıyorsanız, zaten bir yerden gelmişsinizdir.

Ben sanatçıyım; yokluğu deşe deşe var'ı ararım, varlığı deşe deşe sırrı ararım.

Hayat sevilirse de, yokluk denilen şeyin de sevilecek yönleri yok değildir.

Hiç, var olanın içindedir.

Var olduğumuz sürece ölüm ortada yoktur; ölüm geldiği anda da biz artık yokuz.

Yoktum, Varım, Olmayacağım, Umurumda Değil.