İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

Hayatta elde etmek kadar büyü bozan bir şey var mı?

Beklenti en büyük hatadır.

Eskiden hayallerimiz vardı, gerçekleştirmeyi umduğumuz. Şimdi bırakın gerçekleştirmeyi, umabilmek en büyük hayalimiz oldu.

Zavallı gelecek! İnsanlar, ona öyle çok umut besliyorlar ki, gerçekleştiğinde bütün çekiciliğini yitiriyor!

Umutlarının öyle fazla coşmasına izin vermezsen, hayal kırıklığına uğramazsın,

Her umut, içinden kumru yerine yılan çıkabilecek bir yumurtadır.

Yanına kadar koştuktan sonra, bir adım daha atamayacaksan eğer; oraya kadar sakın koşma. Sana değil, bekleyene yazık olur.

Mutsuzluğun nedeni başarısızlıktan gelmemeliydi, hele hayal kırıklığı asla gözyaşlarının nedeni olmamalıydı...Neden insanlar bir türlü anlayamıyorlar hayattan hiçbir şey beklememeleri gerektiğini, diye düşündüm.Neden binlerce kitap, film, şarkı, şiir umudu tek hayat kaynağı olarak göstermiş, diye düşündüm...Hiçbir zaman ümit etmedim.Umutla tanışmadım.Eğer mutsuzluk, istediğini bulamamaktan, hayalini gerçekleştirememekten kaynaklanıyorsa sıradanlaşır.Sadece adı kalır.Güler geçerim sınavlarında başarılı olamadıkları için ağlayan gençlere, sevdikleri terk ettiği için intihar eden kadınlara.Kolay mı bu kadar tanımak mutsuzluğu hayatın karanlığında?En anlaşıldığı noktada başlar bilinmezliği hikâyenin.Kolay mı hayat, daha zengin olamadağı için bir adamın ağlayacağı kadar?

Hiç düş kırıklığına uğramayanlar, hiç umut beslememiş olanlardır.

İnsan ne kadar az umarsa yaşamında bir o kadar daha rahattır.

Ümit gidince, yaşamak zevki de gider.

Yaşamımız yaşadıklarımızla değil, beklentilerimizle şekillenir.

Hiç düş kırıklığına uğramayanlar, hiç umut beslememiş olanlardır.

Kötü insanları tanıma senesi... Can çekişmekte adımın 5 hânesi, yaşamdan soğumamın çoktur bahanesi. Günden güne yırtılmakta kalbimin 12 perdesi. Korkutur cesaretimi iradesizlik sillesi.

Daha iyisini tanımayan ve kıyaslama yapamayan bir insanın kendi yaşama şekliyle yetinip memnun olması olağandır.

Umudunuz bitmeden ömrünüz bitmesin!

Gün ola devran döne. Umut yetişe.

Sen gel bizi yeni vakitlere çıkar.