Başka bir dünya var.  Bu da var. Ve bu onun içinde. Ama, bu bir.

Biz canlıların cehennemi gelecekte var olacak bir şey değil, eğer bir cehennem varsa, burada, çoktan aramızda; her gün içinde yaşadığımız, birlikte, yan yana durarak yarattığımız cehennem.

Hangisi daha beter, cehennem mi, hiçlik mi?

Vicdanını yitirmiş bir dünyadan başka nedir ki cehennem?

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Dünya problemlerine felsefeyle baktığımızda, hangisine bakarsak bakalım, hepsi, insan haklarıyla ilgili görünüyor.

Hayat dünyadan gelir ve hayat dünyaya geri döner.

Yoksa her şey ben olmadığım zaman, benim olmadığım yerlerde mi oluyordu?

Hem dünya hem ahiret için çalışın' tamamen bir safsatadır. Felsefe hakikatin peşindedir, inanç sisteminde ise hakikat aranmaz.

Cehennem boş; tüm şeytanlar burada.

Cehennem boş, tüm şeytanlar burada.

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Dünya renk, ışık ve ısıdan oluşur.

İroni, insanın kendini dünyaya anlatma yolu değil, kendini dünyadan belli bir uzaklıkta tutma yoludur.

Cehennem, insanın kendi ciğeri

her şey benim kalbimdir diyorum her şey kalbimdir diyorum işte o zaman ölüme eşitliyorum aklığını.

Eğer hayatın anlamı olsaydı, onda anlam aranmazdı.

Aynı gökyüzünün dünyanın tüm ülkelerini kapsamasına olanak var mı.

Zaman, olmayan ama olması zorunlu olan o yüzden olduğu varsayılandır.