Bir kişinin yaşama tarzını değiştirmesi, onun karakterinin değiştiğini göstermez. O, yine aynı insandır; değişen sadece bilgisi, ona aynı hedefe başka yollardan da gidilebileceğini gösteren bilgisidir.

Aslında 12 yaşına kadar çok içine kapanık ve uslu bir çocuktum. Araba kazası geçirdim, onunla alakalı olabilir. Sonra bir haller oldu bana.

Değişim korkusunun ve fiziksel acının hissedildiği yer aynı. Sosyal ya da duygusal acı aynen fiziksel acı gibi gerçek ve yoğun hissediliyor.

İdealler değişimle hayatta kalır. Meydan okuma karşısında atalet nedeniyle ölürler.

Psikoterapi kişilik değiştirmez, ona uyum göstermeyi sağlar.

En büyük başarısızlık, seni ürküten yerlere doğru yürümemektir.

Daima yapmaktan korktuğun şeyi yap.

Evrendeki tüm canlı ve cansız varlıkların ortak özelliği olan hep olduğumuz gibi kalma arzusu, ani ve daha önce yaşanmamış bir değişime maruz kalma çekincesi, ölümden sonrası fikrini doğuran üstü kapalı sebebin ta kendisidir.

Eğer hiç sahip olmadığın bir şeye sahip olmak istiyorsan, o zaman hiç yapmadığın bir şey yap.

Değişime en direndiğimiz şeyler, değiştirmeye en çok ihtiyacımız olan şeylerdir.

Aynı "insan" olabilirim, ancak asla eskiden olduğum kişi olmam.

İnsanların neden yeni fikirlerden korktuklarını anlayamıyorum. Ben eski fikirlerden korkarım.

İnsanlar hızla akan yaşam nehrinin yanında kendilerine küçük bir havuz kazarlar, işte o havuzda kokuşur, o havuzda ölüp giderler.

İnsan bir korkuya kapıldığında, bu bütün düşüncelerine sirayet eder, kişiliğini zedeler, onu hayalete çevirir.

Düşünmek zorunluluğu kadar insanları korkutan hiçbir şey yoktur.

Yeni bir adım atmak, yeni bir kelime söylemek, insanların en fazla korktuğudur.

Gerçeği yaşamak istiyorsan alışıldık hayatını terk et.

Dünyayla yetinen ve adaletsizliğinden yararlanan, onu değiştirmek istemez.

Çevreleri tarafından korkutulmuş kişiler, durumları ne kadar perişan olursa olsun değişimi düşünmezler.

İnsanın konuşmaları, davranışları, kişiliği bir günde değişmez, Öyle değil mi?