Duygusal uyaranın yaptığı iç ortamımızı değiştirmekse, düşünsel uyaranın yaptığı da dış ortamımızı değiştirmektir.

Dışarısının tasallutundan kurtulduktan sonra iç ve dış dünya arasına fark koymadan yaşarsan bambaşka bir doygunluğa ulaşırsın.

Bir insanın dışını düzenleyememesi, içini düzenleyememesinden kaynaklanır.

Dış dünya ve zihnimde olup bitenler arasında uçurumlar olabiliyor.

Uzaktan tanıdık oluyorum yakınlaştığım bu yabancıya.

Dış dünyaya şiddetle eğildiğimizi gösteren tedbirler ve eylemler, kendimize karşı şiddetli bir tepki olmadan asla kalamaz.

İçimizde olanlarla aramıza mesafe koyamayız.

Dünyadaki gerçek yerim kendimin ötesinde bir yer oluvermişti ve bu yer benim içimde olsa bile, yeri tam tamına belirlenemezdi.

Yalnızca kentte değil, kendi içinde de kayboluyordu.

Yalnız bir tek hata yapıyorsunuz: Siz içi dış, dışı iç gibi kabul ediyorsunuz. İçinizde olanı dışınızdaymış gibi, dışınızda olanı ise içinizdeymiş gibi algılıyorsunuz. Zihin ve duygular dışsaldırlar, fakat onları yakın ve mahrem iç hayatınız olarak kabul ediyorsunuz. Dünyanın nesnel olduğuna inanıyorsunuz, ama o tümüyle psişenizin bir projeksiyonudur. Temel yanılgı budur...

Geçmiş gibi görünen ne varsa hepsi içimde.

Biz bir insandan nefret ettiğimizde, kendi içimizde yuvarlanıp bu insanın görüntüsüyle karşımıza çıkan birinden nefret ederiz. Bizim kendi içimizde olmayan şey, bizi kızdırmaz.

Yüreğin yerinde durduğu sürece, gittiğin yer neresi olursa olsun, hiçbir şey kaybetmezsin.

İnsanın kendinden başka dönebileceği bir yer var mıdır ki?

İçimde kırk kadın, Kırkı da yabancı. Kırkı da öteki.

Acıları dev aynasında büyüten rezil bir hassasiyetim var.

Bir ben var ki benim içimde benden öte benden ziyade.

Kendi içimde öncesizden sonsuza sürüp giden bir şeyin varlığını fark ettim.

Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Bu ses benim, dinle dinle dinle... Uygunsuzca gidişlerin, yolunu kesen haydut benim. Bildiklerimden eminim, yaptıklarıma kefilim; gidenlerime vedâyım, gelenlerime mîrim.