Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Bir insanı cevapları ile değil sorularıyla yargılayın.

Anlamak istemeyene bir şey anlatamazsın oğlum, uğraşma!

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

Hayat ileri yaşanır ama tersine yargılanır.

İnsanın gözü de en az dili kadar konuşur, hatta göz dili dünyanın her yerinde sözlüğe başvurmaya gerek kalmadan anlaşıldığı için daha avantajlıdır.

İnsanlar bir şeyi anlamadıkları anda onu yanlış anlamaya başlarlar. Yanlış anlamaları bilgisizliklerini gizleme yöntemleridir.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Sen yalan içinde yaşıyorsun, ben hakikatte iddiası, bir insanın ötekine söyleyebileceği en acımasız sözdür.

Sözcüklerin gücünü anlamadan insanların gücünü anlayamazsınız.

Anlamayanın açıklayana değil, açıklayanın anlamayana ihtiyacı vardır.

Bir insan bir başkasının sözünü her zaman anlayabilir.

Hakikat iki kişiye muhtaçtır. Biri onu dillendiren, diğeri onu anlayan.

Bana "seni anlamıyorum" demen, hak etmediğim bir övgü, hak etmediğin bir yergidir.

İki adama ihtiyacı var gerçeğin: biri onu söylemek, diğeri anlamak için.

Bana kulak ver ki, sana ses verebileyim.