Nefsime itimadım vardır. Hem de çoktur. Bu sebepten olacak ki, bazıları bana kendimi beğenmiş diyor. Zannediyorum ki bu doğrudur. Çünkü beğendiğim adamlar çok azdır.

Bir kişiyi ele veren değer yargılar değil, değerlemeleridir -fiilen yaptıkları, ortaya koydukları, yaşadıklarıdır.

Ben her zaman kazanırım. Kazanmaya lanetlenmişim.

Bir insanın kendini tanıması galiba şöyle oluyor; yaşadığı olaylar ve durumlar karşısındaki davranışlarıdır o insanı tanıtan.

Pavarotti kibirli değil ama eşsizliğinin bilincinde.

Mavi gözlü bir devin asaleti var kanımda, bu yüzden de ezilirsin karakterimin yanında.

Ben Napoléon Bonaparte. Ve asalet benim adımla başlar.

Korkmuyorum! Ben kimseden korkmam! Ben sağlam karakterli bir insanım!" türünden düşüncelerin karşı konulmaz bir çekiciliği ve albenisi vardır.

Hayatta bir şeyler elde etmek istiyorsa insan, zaten birçok şeye sahipmiş gibi davranmalıydı.

Birisi, Tanrı'nın bütün o parlaklığıyla var olduğunu – tam şu anda – ispatlasa bile, davranışlarımda tek bir değişiklik olmazdı.

Başkasının sizin hakkınızdaki düşüncesi sizin gerçeğiniz olmasın.

Adımın söylenişi öyle sert olamaz.

Birçok insan kendini aptal yerine koyma riskini göze alamayacak kadar gururlu olduğunda çekingenliği ve sözde utangaçlığıyla övülür.

İnsanları görme biçimin onlara davranış biçimindir; ve onlara davranış biçimin onların nasıl bir kişi olacaklarıdır.

İster yapamayacağınızı, ister yapabileceğinizi düşünün. Haklısınız.

Bir yandan "devlet" yok, diğer yandan da içinde yaşayan insanlar var. "Devlet" daha çok insanların ne yaptıkları ve anladıklarıyla ilgilidir. İnsanlar eyalette yaşamıyor. Devlet insanlarda yaşıyor.

Davranış, herkesin kendi yüzünü gösterdiği bir aynadır.

Eğer biraz çirkin olsaydım bugün ne Pele ne de Maradona’nın adını hiç kimse hatırlamazdı.

Benim hakkımda kişisel olarak söylenenler önemsizdir. Şarkı söylediğime inanıyorum. Dürüstüm.

Her şeye en az senin kadar aklım erer merak etme.