Kayıp bir bavul gibiyim, havaalanında, Ya da boş bir yüzme havuzu, sonbaharda.

Şizofren kafasındakileri kovamayan demektir, evinize sürekli misafir geldiğini ve hiçbirinin gitmediğini düşünün.

Düşünceler olmasaydı, insan yalnız olurdu.

Saf bir akıl. Garip şeylere inanmaktan büyük haz alır. Bulduğu ne denli garipse, onun için o kadar iyidir. Sade ve anlaşılır şeylere ise yüz vermez; çünkü onlara zaten herkes inanır.

Endişe, kendi iç sesimizi duymamızı engelleyen radyodaki parazit gibidir.

Doğru, yalnız hayalle geçiniyorum; ben yalnız hayal kuruyorum...

Anlaşılan çocuklarla fincan takımları arasında pek fark yoktu. Kırıla kırıla bir tek kaldıkları gibi işe yaramaz oluyorlar, bir köşeye atılıyorlardı.

Zihin, doldurulması gereken bir kazan değil, tutuşturulması gereken bir ateştir.

Yazarken yalnızım.

Benim işyerim, benim zihnimdir.

Dünya bir gök kuşağı, zihin bir prizma ve varlık ise beyaz bir ışındır.

Benim için hakiki edebiyatın başladığı yer kitaplarla kendini bir odaya kapatan adamdır.

Yazar olmak, içe kapanmak demektir.

Bugün çok mutluyum bir sürü arkadaş edindim. Hepsi zihnimde.

Humma... Aklın bataklıklarında.

Kör ve yalnız bir adam yazmaktan başka ne yapabilir ki?

Yapayalnız bir güneşin de anısıyım ben.

İçimde bir şeyler patlıyordu sanki. Kafamdaki düşünceler bir cam sürahinin parçaları gibi kırılıp dört yana savrulmuştu.

Sağanaklarda delice dans eden, boyuna uçuşmaktan sarhoş olan sığırcık kuşları gibi özgür, yapayalnızdım.

Artık kafesini kendi içinde taşıyordu.