Seni benim kadar kimse sevmedi, sevmez. Yalnız kalmanın alemi yok. İçip içip abartmayalım.

Yalnız olmasam da kendimle başbaşayım..

Halk sevginin veya alâkanın objesini ortadan kaldırmakla meseleyi kestirme halledeceğini sanır ve sevdiğini öldürür. Biz meselenin dışarıda değil, içimizde halledilebileceğini daha çok anlarız. Çünkü dâva yalnız sevgili ile kendimiz arasında değil, hattâ senin meselende olduğu gibi hiç değil, asıl dâva kendimizle kendimiz arasındadır. Sevgiliyi dışarıda öldürmek neye yarar? İçimizde yaşadığı müddetçe, biz sadece bir şeklin katili olmakla kalırız. Onu içimizde öldürebilmeliyiz. Unutmak budur. Tereddüdün lüzumsuz. Rezil etmek veya öldürmek, yani mânen veya maddeten öldürmek, verdiği zafer gururu ne olursa olsun, meseleyi halletmez.

Çocuklar sevgi ile sarılı olsalar da yalnızdırlar, kimse fark etmez bu yalnızlığı.

Elmanın yarısı sen yarısı ben,
Günümüz, gecemiz, evimiz, barkımız bir
Mutluluk bir çimendir bastığın yerde biter
Yalnızlık gittiğin yoldan gelir.

İnsan gibi sevenlerin Kazandığı tek şey yalnızlıktır.

Benim sana hürmetimdir bu yalnızlık.

Sen içimden geçen yolculuksun, ben içimden geçemem.

Aşık olmak yalnızlıktan usanmaktır.

Sevgide insan en azından yalnızlıktan kaçıp sığınacağı bir liman bulabilir. İki kişi, dünyaya karşı bir tür ortaklık kurar ve bu iki kişilik bencilliğin sevgi olduğu yanılgısına düşülür.

Biliyor musun az az yaşıyorsun içimde; oysaki seninle güzel olmak var...

Bakmayın etrafımda çok insan dolandığına; sırılsıklam yalnızım aslında.

Ben zayıftım çabuk ıslanıyordum Bana sevmek yaramıyordu Ben sevilemiyordum..

Anlatmak istediğim çok şey, konuşmak istediğim tek kişi var.

Hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka, keşke yalnız bunun için sevseydim seni...

Ben onunla içimden konuşuyordum.

Belki de insan sevilmediğinden değil, sevgisine layık biri olmadığından yalnızdır.

Size şu buyruğu veriyorum: Birbirinizi sevin!

Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kıyamete kadar sökülmez imiş.

Aşk odur ki gerisi vesairedir...