Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu.

Üzmemek için susmak, sevgiye yakışmaz.

Senin sessizliğini anlamayan, muhtemelen senin sözlerini de anlamaz.

Anlaşmazlığın üstesinden gelinmesi gerekmiyor. Başkalarıyla ilişkilerimizin önemli ve kurucu bir özelliği olarak kalabilir.

Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Konuşmanın konusu sınırlıdır, fakat susmanın konuları tükenmez..

Bazen sesini duyurmak için, susman gerekir.

İki insan birbiriyle iletişim kurabildiği sürece yaşın bir önemi yoktur.

Eğer bir gün susarsam, bu artık söylenecek hiçbir şey kalmadığı içindir; her şey söylenmemiş, hiçbir şey söylenmemiş olsa bile.

Dünyanın yarısı söyleyecek birşeyi olan ama söyleyemeyen, öteki yarısı da söyleyecek birşeyi olmayan ama durmadan konuşan insanlardan oluşur.

Bir kere 'hayır' dedim diye asla 'evet' dememişim gibi davranıyorsun.

Konuşmasını bilen ne zaman konuşması gerektiğini de bilir.

Zeki adamlar söyleyecek bir şeyleri olduğu için konuşurlar. Aptallar, konuşmaları gerektiği için.

Bilge insanlar konuşurlar çünkü söyleyecek bir şeyleri vardır. Aptal insanlar konuşurlar çünkü bir şey söylemek zorundadırlar.

Konuşmadıkça, anlatmadıkça daha çabuk daha sağlam, daha derin unutuyor insan.

İnsan ilişkilerinin bozulma ihtiyacı vardır, bu ihtiyaç karşılanmadıkça ilişki uzun zaman sürdürülemez.

Erkekler ve kadınlar asla yakın olamazlar. Birbirleriyle aynı dilde zar zor konuşabilirler. Ama sonsuza kadar denemeye mecbur kalıyorlar ve bu yüzden yenilgide bile barış olmaz.