Sen, güzel ve Ferah Yer’in kızı!

Ey neşe, sen, güzelliği tanrısal ışıltının,

Hayvanlar duygularını ifade ettiğinde, bir ağızdan su gibi dökülürler. Hayvanların duyguları ham, filtresiz ve kontrolsüzdür. Onların neşesi, en derin ve en bulaşıcı olanların ve onların kederlerinin en derin ve en yıkıcı olanıdır. Onların tutkuları bizi dizlerimize zevk ve üzüntü içinde getirir.

Bir şey yapmaya değerse, o şey coşkuyla yapıldığı ölçüde değerlidir.

Senin yumuşak kanatlarının altında.

Mest olmuş bir kardeşlikle birbirimize bağlanarak.

Senin göksel kutsal evine

Coşkuyu tekrar bilime ve politikaya sokmak gerekiyor. Coşkunun ve duyarlılığın, teorik politika ve bilimin, vazgeçilmez bir öğesi olması gerektiğini söylüyorum. Çünkü coşku ve duyarlılık insan olmanın vazgeçilmez öğeleri arasında yer alıyor. Kaldı ki, coşku olmayınca aklı ne edeyim? İran şairleri böyle söylüyorlar; katılıyorum.

En çok korktuğum fakat en çok sevdiğim yer olan sahneye ilerlerken arenada beni bekleyenlerin coşkusu bana da işler. Sahneye çıktığımda artık Yunus, sahneye kadar beni geçiren arkadaşım olarak kalır ve beni Sago’ya teslim eder.

Neresi olursa olsun ya da hangi şehrin sahnesi… İçeride ister 100 kişi olsun ister 3 bin kişi, psikolojim hep aynıdır.

İbadetlere neşeli olarak başla.

Tiyatronun seyircisine doğru tuttuğu ayna, onların düşkünlüğünü, dayanıksızlığını, eksikliğini, yetersizliğini, istenç zayıflıklarını ve aşırı güçlü tutkularını dizginleyememelerinin nelere yol açabileceğinin ifadesidir.

Oynadığınız kitleye dikkat edin. Trabzonspor'la oynamak, ateşle oynamaktır.

Kalp midir insana sev diyen, yoksa yalnızlık mıdır körükleyen? Sahi nedir sevmek? Bir muma ateş olmak mı, yoksa yanan ateşe dokunmak mı?

İç ateşinin yakıcılığı artıyor her zaman Arzuyla dolu bir ruhtan, yanan bir avuç topraktı

Gözü kartallarınkinden bile daha keskin Yüzü şahididir gönül ateşinin

Olduğu gibi yaşamak istemiyorum, önce aşık olmak ve sonra tesadüfen yaşamak istiyorum.

Aşk aşıkı şir eder, aslanı zencir eder, katı taşı mum eder.

Dünyaya ait olan her şey, doğal benliğin tutkuları, gözün tutkuları ve maddi yaşamın verdiği gurur Baba'dan değil, dünyadandır.

Dünya ve dünyasal tutkular geçer ama Tanrı'nın isteğini yerine getiren sonsuza dek yaşar.