Korkulacak tek şey korkunun kendisidir.

Lider olmak için riskler almaya ve zor şeyleri yapmaya istekli olmalısınız.

Bizi ayakta tutan kalelerimiz tamamen düşmeden, temiz toplum yaratmak için ulusça bir an önce kollarımızı sıvayıp işe koyulmalıyız. Bu noktada Martin Luther King'in çağrısının hala geçerliliğini koruduğunu belirtmeliyim: "Uçamıyorsan koş. Koşamıyorsan yürü, yürüyemiyorsan emekle, emekleyemiyorsan başarabildiğin hareketi yapmaya devam et!"

Gerçekten evet demek istiyorsan asla hayır deme.

Sonunu düşünen kahraman olamaz.

Kendine güvenini kaybetmiş toplumların kazanacakları hiçbir şey yoktur.

Cesur olun. Bu proje sorunsuz yürüyemez. Zira Don Kişot gibi yel değirmenleri ile savaşıyoruz. Eğer korkunuz "ya yapacağımız gemi kızaktan inince batarsa" şeklinde bir korkuysa getirin bir kâğıt size senet vereyim. Bütün mali cezayı ben kişisel olarak ödeyeceğim. Benim size güvenim var, sizin de kendinize güveniniz olsun.

Kötümser, belayı ödünç alır; iyimserler cesaret veriyor.

Ülkenin ihtiyacı olan şey daha temiz beyinler.

Cesaret, korkmamaktır. ("Le courage, c'est de ne pas avoir peur.")

Şöyle uzakta durup baktığım zaman, insana inanmayanların önderliğinde giden insan yığınlarında, bana son derece dokunan bir şey var.

Gerçekten yaşamak istiyorsak, bir an önce denemeye başlasak iyi olur.

Baş bir darbe alırsa tüm vücut bu darbeden etkilenir.

Ülkede bu korku duvarını önce aydınım diyenlerin aşması gerek.

Unutmayalım ki cesur bir kez, korkak bin kez ölür. Önemli olan, insanın böyle bir toplumda “mezar taşı” gibi susmamasıdır.

Ey Türk! Onlar senin aklını devşirmeden sen aklını devşir. Çoklar diye korkma, azız diye çekinme.

Herkese aykırı gelir, alaya alınır, saçma bir yenilik sayılır diye insanlığın acı gerçeklerini ortaya atmamak korkaklık ya da kötü bir sıkılganlıktır.

Bazen yapacak bir şey kalmadığında zorunluluk sizi cesur kılar.

Hiç kimse kalabalığa arkasını dönmeden orkestrayı yönetemez.

Bazıları kaçmaktan korktuğu için cesur zannedilir.