Ha, anlıyorum. İnsanlar, var olması mümkün olmayan şeyleri görmek istemiyorlar.

İnsan iki şekilde kendini yanıltabilir, ilki olmayan bir şeye inanarak, ikincisi olanı görmeyerek.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıkları.

Bir şeyin öyle olduğuna duyulan sarsılmaz inanç, o şeyi öyle yapar mı?

Putları oldukları gibi tanımak onların büyüsünü bozmaz.

Beyin gerçeği arama organı değildir, inanma organıdır.

Din bir yanılgıdır ve gücünü bizim içgüdüsel dürtülerimizin hemen uyum göstermesinden alır.

Doğruya inançlar değil bilgi götürür.

Budala kişi yaşamın hazlarının peşinde koşar ve aldandığını görür. Bilge kişiyse belâlardan kaçınır. Bunda başarısız olsa da artık bu budalalığının değil talihin suçudur. Başardığında ise aldanmamıştır. Çünkü kurtulduğu belâlar son derece gerçektir.

Ateist, gerçeklikle azıcık irtibat kurarak komşularının fantezi yaşamlarıyla irtibatı epeyce koparmış olur.

Dini inançlarını beslemekten beyni bilimsel gerçeklere aç kalmış insanlar var...

Görebildiğim kadarıyla, hayatın hoş bir görüntüsüne yol açacakları dışında hiçbir temelleri yoktur.

Gerçeklerin çoğu aptalcadır.

Tarih bir şey öğretiyorsa, o da tatsız gerçekler karşısında kendini kandırmanın aptallık olduğunu öğretir.

Olumlama, kelimenin tam anlamıyla doğrulamak veya onaylamak anlamına gelir. Bu nedenle, bir düşünceyi tekrar tekrar düşündüğümüzde, onu gerçek olarak onaylıyoruz.

Sadece zihnimizin kabul edebileceği şeyleri alabiliriz.

Neden inancını terk ettin? Sadece gerçek olmadığı için.

Herkes kendi düşüncesine sahiptir, ama eğer tanrıya inanırsan, yanılıyorsun.

Büyük Karanlık Adam yoktur!!!

İşte pes etmemeliyim, bu yüzden : çünkü pes etmek, gerçekten de gerçek-dışı kılar onu, onları...