Başka canlılara ‘ille ben’, ‘önce ben’ aymazlığımızda yaptıklarımızın yeni farkına varıyoruz. Acıtıyor, utandırıyor, öfkelendiriyor. Buradan yola çıkıp, türümüz olmasaydı dünya kurtulurdu demek kolay. Kolay olduğu kadar bizi umutsuz kılan, kötümserliği besleyen bir tutum. Salgın hastalıklar gibi yayılan, bizi edilgenliğe sürükleyen, totaliter rejimlerle güçlü liderlere kucak açmamıza neden olan, benden sonra tufan anlayışına çanak tutan bir tutum. Tarihimiz boyunca kabile, aile, din, devlet, cinsel aitliklerimizle taraflaştık. Hepsinde ‘öteki’ne karşı ayrı ‘biz’ler yarattık. Sıra tür aitliği oluşturmamızda. ‘Biz’ sözcüğünü biz insanlar anlamında kullanmamızda. Umudu öldürerek, kendimizden utanarak yaşayacaksak canlıları, dünyayı kucaklayan bir gelecek yaratamayız. Evrende başka olası hayatlara bizi düşmanlaştıracak ötekini beklemeden ‘Biz insanlar’ bilincine varabilmeliyiz.

Hiç ummadığın yerde, nâgâh açılır perde, derman erişir derde.

Evinin çevresindeki duvarın etrafına bir delik açmaya çalışan bir İrlandalı’ya ne yaptığı sorulduğunda İrlandalı şöyle cevap vermiş: 'Bodrumdaki karanlığın dışarı çıkması için uğraşıyorum.' Galiba, bizim şimdi yapmamız gereken de budur.

Gerçek iyimserlik sorunların farkındadır ama çözümleri de tanır.

Bir başka dünyayı işaret etmek aramızdaki ahlaksızlığı asla azaltmayacak; bu dünyaya ışık tutmak tek başına bize yardım edecektir.

Kadima'yı kurmaya karar verdiği gün Ariel Şaron'un yanındaydım. Bu parti umut ve sorumluluk aşılayacak bir hükümet kurma amacıyla yaratıldı.

Tupac umursar, eğer başka kimse umursamazsa.

Özgürlüğün bedeli, uyanık olmaktır.

Sanat bir meseleyi görünür kılar, siyaset çözer.

Bu ülke insanı kendi mutluluğu için bugüne kadar aslında hiçbir şey yapmamış. Yani, bu ülke ne kadar daha güzel ülke olabilir?

Üzerimize yüklenmiş otuz bin tane sorumluluk var. Bütün bunlarla boğuşuyorsun haliyle. Bunların üstesinden gelecek olan farkındalık hali, kendini takip etmek, neyi niçin yaptığını çözmek belli bir bilinç yaratıyor zamanla. Bu bilinç de seni daha mutlu kılıyor.

Çoğu insan bizim kadar şanslı olamıyor, ama ben onların umudu olmak istiyorum.

Umut bir çıkış yolu değil, bir çıkış yolu bulunur.

Tek çıkar yol, gözlerimizi kendi içimize çevirmemizdir.

Asla başınızın öne düşmesine izin vermeyin. Asla pes etmeyin, oturun ve üzülün. Mutlaka başka bir yol bulun.

Eğer hepimiz üzerimize düşeni yaparsak, kısa bir süre sonra çok daha güzel bir Dünya'da yaşamaya başlarız.

Biz kendi düşüncemizin üreticileriyiz.

Bir toplum; kendi hayatına; çocuklarının yaşamına... istikbaline... kendisinin, ailesinin, yakınlarının, dostlarının sevdiklerinin, ülkesinin ve milletinin barış ve huzuruna kastedenlerin; kim olduklarını?.. Ne yaptıklarını?.. Neyi amaçladıklarını?.. Niçin insanların canını acımasızca aldıklarını bilmek durumundadır... Bunları bilmek; en azından geleceği kurtarmak demek...

Tek çıkar yol, gözlerimizi kendi içimize çevirmemizdir.

Rüyam; 2000 yılına kadar açlığı bitirebilmek!