Ben çocukken annem bana hep hayatın anahtarının mutluluk olduğunu anlatırdı. Okula gitmeye başladığım zaman, sınavda bana 'Büyüyünce ne olmak istiyorsun?' diye sordular. Ben de onlara 'Mutlu olmak istiyorum' diye cevap verdim. Onlar bana, soruyu anlamadığımı söylediler. Ben de onlara, hayatı anlamadıklarını söyledim.

Mutluluk bir amaç değildir. Bir yan üründür.

Mutluluğun peşinde koşan bir insan mutluluğu bulamaz. Mutluluk, başka şeylerin yan ürünü olarak gelir.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Hayatın gerçek amacı, bilgi değil eylemdir.

Herkes dedi, merak içinde, Ölümden sonra hayat var mı diye, Boşuna düşünürler, Sanki hayat varmış gibi ölümden önce.

Amaann, hayat boş be...

"Mutluluk, yetinmektir. Mutluluk, anlamaktır."

Sorgulanmamış bir hayat, yaşanmaya değmez.

Mutluluk hayvanlara ve bitkilere aittir. Çünkü onlarda akçe gailesi yoktur.

Tesadüf eseri geldik dünyaya, bu sırrı çözebilmek büyük mesele. Gözle görmek hüner değildir, kalple görebilmek asıl mesele. Kulaklarla duymak mühim değildir, ruhen duyabilmek büyük mesele. Ölümden öteye başka yol var mı? Onu bilebilmek asıl mesele.

Hayat berbat bir şeydir. Hayatımı onu düşünerek geçirmeye karar verdim.

Ben bilmek istiyorum; gerçekten de yaşamak dediğimiz şey, şu bir avuç yerde yaşlanıncaya kadar dolaşıp durmaktan mı ibaret?

Gayesiz yaşayanlar, nasipsiz kalırlar.

Uçmak bir yerden bir yere ulaşmak için kanat çırpmaktan daha öte bir şey.

Eğer bir insanın hayatından daha değerli bir şeyi yoksa onun hayatının da değeri yoktur!..

Dinle beni: Hayat ilkeler için değil, mutlu olmak için yaşanır.

Sorunları bertaraf edebilirsiniz, ama bir sorunun anlamı bertaraf edilemez.

Bu hayatta bir mutluluk olsa bile, devam etmesi mümkün değildi.

Eğer hayat bu kadar tatsız bir şeyse, ne diye onu uzatmaya bu kadar meraklısınız?