Bu dünyada kimsenin yükünü hafifleten hiç kimse yararsız değildir.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Soru/n felsefedir: ne yandan bakmaya başlamalı yaşama, tanrıya, düşünceye ya da herhangi bir şeye. Bakılan her şey sahtedir. Göreceli sonucun, aksam yemeğinden sonra pastayla kiraz arasında yapılacak seçimden daha önemli olduğuna inanmıyorum.

Herkes dedi, merak içinde, Ölümden sonra hayat var mı diye, Boşuna düşünürler, Sanki hayat varmış gibi ölümden önce.

Sorgulanmamış bir hayat, yaşanmaya değmez.

Ölümden önce hayat var mı?

Ben bilmek istiyorum; gerçekten de yaşamak dediğimiz şey, şu bir avuç yerde yaşlanıncaya kadar dolaşıp durmaktan mı ibaret?

Dostça yaşamak varken, insanlar niçin kötülük yapıyordu.

Yeniden doğulmaz. Doğsan bile ne olacak?

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Bunca şeyin bir anlamı olup olmadığı veya insanlığın makinem sayesinde daha mutlu olup olmayacağı hakkında fikir yürütmek istemiyorum.

"Doğru yaşam"; ne zaman başlar ki bu? "Kaçırılır" mı yoksa yanından geçip gidilir mi?

Hayatta tek bir kişi bile, siz yaşadığınız için rahat nefes alıyorsa, siz başarılı ve amacınıza ulaşmış bir insansınız.

Tanrı sonsuz iyiliğe sahipse, o zaman ondan korkmamıza ne gerek var?

Eğer aklımız ermeyecekse neden anlamaya uğraşalım?

Kime ne faydası var?

Eğer hayat bu kadar tatsız bir şeyse, ne diye onu uzatmaya bu kadar meraklısınız?

İnsanlar, doğaları gereği, kendilerini faydalı hissetmelerini sağlayacak işlerle uğraşmadıkça mutlu olamazlar.

Faydasız bir hayat erken bir ölümdür.

Doğru olanı düşünmek, güzel olanı hissetmek ve iyi olanı istemek, bu vesileyle kişi bir yaşamın amacını akılda bulur.