Bana düşen bütün görevleri yerine getirdim, ölüme de hazırım.

Huzurla ölmek istiyorsanız sevmeyiniz.

Ölülerle rekabet olmaz, ölülerle değişiklik olmaz.

Hafızada kalacak son güzel şey rahat bir ölümdür.

Daha mutlu birini rahatsız eden kimse asla mutlu olmayacaktır.

Çok kıskanacağım için bir kardeşim olmasını hiç istemedim.

Eve bir an önce varıp güzelse bir an önce kahrolmak, mahvolmak, şayet güzel değilse biraz teselli bulmak için çılgın bir arzu duyarken...

Ölmek, öldürmek... Ölmenin ıstırabı varsa bile bu ıstırap ancak bir lahza sürer, sonra ölü yokluğun büyük huzuruna erişirdi. Halit'in bedbaht olması ve sürünmesi için gittiği yerde vurulmasını değil vurmasını, katil olmasını istemek daha doğru idi.

Ben hayatın hakkını vererek yaşadım. Gözlerimi kapatırken gönlüm rahat olacak. Bu rahatlığı olmayanlar düşünsün. Ben ölümden korkmuyorum.

Gözlerimi kapatırken gönlüm rahat olacak duanızı istemiyorum.

Akıllı adam yarışmaz, böylece kimse ona karşı kazanamaz.

Eski sevgili yeni sevgili bulmadan, diğerine rahat yok anlaşılan.

Aynı yalınlıkla ölmek isterim... Kırda bir çiçek gibi, Sakin ve gösterişsiz...

Bu yeryüzündeki son gün. Memnunum.

Etrafın hala devam etmekte olan hareketliliği karşısında yalnızca ölüler sakin ve huzurluydu.

Şansa inanmak durumundayız. Aksi halde sevmediklerimizin başarısını nasıl açıklayabiliriz ki?

Kıskançlık, açgözlülük ve rekabet duyguları yaratan koşulların ortadan kaldırılmasıyla insanların yaşamları çok daha anlamlı olacaktır.

Hayat zevkli, ölüm huzurludur. Sıkıntılı olan aradaki geçiştir.

Ben acının bulunmadığı yere gidiyorum.

İnsanlar daima, ölümü 'ebedi huzur'la eşitlemediler mi? Buradan çıkarılacak en doğal sonuç, hayatın olduğu yerde mücadele ve huzursuzluğun olması gerektiği değil midir? Huzur, cansızlığın ve çürümenin en bariz belirtisi değil midir? Şiddet eylemleri gençlerin, yani tamamen canlı olanların bir ayrıcalığı olarak görülmemeli midir? Dolayısıyla yaşamı övmekle şiddeti övmek aynı şey olmaz mı?