Özgürlük, yalnızca beklerken mi tatlı ve yaşam acı bir uyanış mı?

Ben sistemlere karşıyım, sistemlerin en kabul edilebilir olanı, ilke olarak hiç bir sisteme sahip olmamaktır.

Anarşizm, sık sık tanımlandığı gibi, tüm insani problemler için patentli bir çözüm, mükemmel bir toplumsal düzen ütopyası değildir, çünkü ilke olarak tüm kesin şema ve kavramları reddetmektedir. Herhangi bir mutlak gerçeğe veya insan gelişiminde kesin nihai amaçlara değil, toplumsal uygulamalar ve insani yaşam koşullarının sınırsız mükemmelleştirebilme kabiliyetine inanır, ki, bunlar için kimse kesin bir son durak veya sabit bir amaç belirleyemez.

Yaşam varken umut vardır.

Anarşizm felsefesi "Özgürlük" kelimesine dahildir; yine de ilerlemeye yardımcı olan diğer her şeyi içerecek kadar kapsamlıdır.

İnsan daha iyi bir evrenin başlangıcıydı belki de.

Anarşizm mümkün mü? Özgürlüğe kavuşma girişimlerinin başarısızlığı, sebebin kaybolduğu anlamına gelmez.

İnsana yapılacak en büyük kötülük, onu bir umudun içine hapsetmektir...

Umut ve beklenti arasındaki farkı yeniden keşfetmeliyiz.

Olasılık içinde yaşıyorum.

Belki de bir simülasyonda yaşıyoruz diye umutlanmalıyız.

Yüreğimizde yeni bir dünya taşıyoruz. Şimdi, şu anda bu dünya büyümekte.

Güneşin doğmama ihtimalinin olduğu bir dünyada her şey mümkündür.

Yüreğimizde yeni bir dünya taşıyoruz. Şimdi, şu anda bu dünya büyümekte.

"Öldürmek için alet yaparak değil de, onları yapmayı reddederek ha­zırlıklı ol. Savaş gemileri yapma, ne silah ne de süngü yap; bırak kalelerin üs­tünü çimler kaplasın ve general işe gitsin. Polis için hiçbir copu çevir­me ve ona cop yerine bir rehber kitabı ver. İnsan yiyen bölge savcılarını huzur dolu çayırlardaki ineklerin yanına bağlayın. Tüm bunlar yapıldığında cezaevlerini açın; çünkü artık o zaman suçlu kalmayacaktır, düşkünlerevinde bakılacak birkaç zararsız kral dı­şında belki."

Hükümetin öldürme, el koyma ve hapsetme hakkını sorgulamıyorsunuz. Özel bir kişi, hükümetin her zaman yaptığı şeylerden suçluysa, onu bir katil, hırsız ve alçak olarak damgalayabilirsiniz. Ancak işlenen şiddet "yasal" olduğu sürece, onu onaylar ve ona teslim olursunuz.

Mutlakiyetçilikte otokrat görünür ve somuttur. Cumhuriyetçi kurumların gerçek despotizmi çok daha derin, daha sinsidir, çünkü halkın özyönetim ve bağımsızlık yanılsamasına dayanır. Bu, demokratik tiranlığın ince kaynağıdır ve bu haliyle, ona bir kurşunla ulaşılamaz.

Bir örgütün ya da bir birliğin tek bir üyesi bile ayrımcılıktan, baskı altında tutulmaktan veya göz ardı edilmekten muaf olmaz. Bunu yapmak, ağrıyan dişinizi göz ardı etmek demektir: sonunda da tamamı ile hasta olursunuz.

Anarşi: Bomba, düzensizlik veya kaos DEĞİL. Soygun ve cinayet DEĞİLDİR. Bu, herkesin herkese karşı savaşı DEĞİLDİR. Bu, barbarlığa veya vahşi insan durumuna bir dönüş DEĞİLDİR. Anarşizm tüm bunların tam tersidir.

Haklı olduğunu bildiği zaman arkadaşlarına ve ülkesine karşı bile halk akımına karşı çıkabilen, kendisi üzerinde otorite sahibi olanlara meydan okuyabilen, cezalandırılabilen ve hapis alabilen, sabreden kalabilen insan.