Kişi kendi mutluluğuna katlanabilmek için, bir başkasının acısını taşıyabilmeli.

Siz ne kadar mutluysanız ben de o kadarım, ne az ne çok

Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Başka birisinin başına geldiği sürece her şey eğlencelidir.

Zayıf, çaresiz, dilsiz bir hayvanın ıstırabı dünyanın en acıklı manzaralarından biridir.

Yaralı bir insana ne hissediyorsun diye sormam, yaralı bir insan olurum.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Et yemekten hoşlanmıyorum çünkü; domuzların ve kuzuların nasıl öldürüldüğünü gördüm. Onların acısını gördüm ve yaşadım. Yaklaşan ölümü hissediyorlardı. Dayanamadım, çocuk gibi ağladım. Koşarak bir tepeye çıktım, nefes alamıyordum boğuluyorum sandım. Kuzunun ölümünü yaşadım.

Gerçek kardeşlik paylaşılan acıda başlıyor.

Başarı, her kimsen ve ne isen, sırf sen varsın diye sen dahil, bir başkasının mutlu olmasıdır.

Bir insan acı duyarsa canlıdır. Başkasının acısını duyarsa insandır.

Bu dünyada mutlu olmanın tek yolu vardır: Başkalarını olabildiğince mutlu kılmaya çalışmak.

Niye çoğu kez, bazılarının zevki, başkalarının gözyaşlarıyla son bulur?

Bir intihar olayı okuyunca, insana buz gibi ter döktüren şey, pencerenin demirlerinde asılı duran narin ceset değil, intihardan hemen önce o kalpte olup biten şeydir.

Doğarken ağlatırsın kader yazdıran dünya. Bir defa gülmek için candan bezdiren dünya.

Zevklerin binlercesi bir acıyı telafi edemez.

Doğuştan gelen tek bir yanılgı vardır. O da mutlu olmak için burada olduğumuzu sandığımızdır.

Acı çekenler ile acı çektirenler aynıdır.

Acı çekmeyenler, başkalarının acı çekebileceğini akıllarını bile getirmezler.