Bilimin asıl amacı yeni kanıtlar bulmak değil, bunlarla ilgili yeni düşünce biçimleri keşfetmektir.

Kafam karışık değil benim. Sadece güzelce karışmış.

Ben, bilimin gerçek bir güzelliği olduğunu düşünenler arasındayım.

Her şey daha önce düşünülmüştür,fakat asıl sorun bunu tekrar düşünebilmektir.

Şans, gerçek yeniliğin tek kaynağıdır.

Dil ve bilim, insanlığın en büyük ve en yaratıcı iki basitlemesidir.

Heykellerimi “embriyonsal” olarak tanımlarım, çünkü her parça yeni fikirler üretmeyi ve aynı türün daha gelişmiş örneklerini üretmede kullanabilecek farklı bilgilere duyulan ihtiyacı içerir. Ama tabii ki tek bir yöne odaklanıp çalışmıyorum. Daha çok deneylerimde karşılaştığım birtakım sorunların üzerine gitmek ve onları çözmeye uğraşmakla ilgileniyorum. Sıradanlığa özellikle de değiştirilemez ya da tartışılamaz gibi görünen kuramlara meydan okumaktan hoşlanırım. Bana göre, mevcut olan zaten eskimektir.

En büyük fikirler, en derin düşünceler ve en güzel şiirler sessizliğin rahminden doğar.

Her şeye sanatsal bir şekilde bakıyorum.

Güzellik yalnızca seyredilecek bir şey değil; insanın yapabileceği bir şeydi.

Kesinlikle yeni olan bir düşünce insanların pek ender karşılaştıkları bir şeydir.

İnsanın bir yenilik ya da buluş yapabilmesi için,karşı çıkacak kadar iyi bildiği bir geleneğe sahip olması lazımdır. İster sanatta olsun, ister bilimde, yenilik boşlukta yaratılamaz, eski geleneklere karşı çıkılarak yapılır.

Bilim ve edebiyat iki şey değil, bir şeyin iki yüzüdür.

Zihinsel bir çalışmaya başlayacaksak herkes tarafından terk edilmiş ve yalnız olmalıyız!

Kullanacağından fazla imkan sabit fikirli, potansiyelinden az imkan açık fikirli yapar.

Arzuların engellenmesi düşünceyi doğururken, doyurulması yok eder.

Bir düşünceyi yakalamak için çok düşünceye ihtiyaç vardır.

Boş eller, işleyen kafaları yaratır.

Yaşamın kurtuluşu sadece mantığa değil, aynı zamanda düşünce üretimine de bağlıdır.

Kavram ve fikirleri yaşantımıza katmak istersek, onları önce oluşturmamız gerekir.