Güzel olan sevgili değildir, sevgili olan güzeldir.

Hayat kısa, yıllar ise uzundur.

Ne derler bilirsin, Abby- güzellik bakanın gözlerindedir.

Güzel olan sevgili değildir, sevgili olan güzeldir.

Sevgili seven tarafından algılandığı şekliyle çizilir.

Aşkın gözü kördür derler. Yalan! Seven, sevdiğinde başkalarının gördüğünün en az iki katını görür..

Bir şey çirkinse gerçekten onu görmüyorsunuzdur.

Meleklerin hepsi birbirine benziyor.

Yaşamın özüne ulaştığında, her şeyde güzellik bulursun. Hatta güzelliği görmezden gelen gözlerde bile.

Bir gün, güzellik ve çirkinlik bir deniz kıyısında karşılaştılar ve dediler, 'haydi denize girelim.' Giysilerini çıkartıp suda yüzdüler. Bir süre sonra, çirkinlik kıyıya dönüp, güzelliğin giysilerine büründü ve yoluna gitti. Güzellik de denizden çıktı, kendi giysilerini bulamadı; ama çıplak olmak utandırıyordu onu, çaresiz çirkinliğin giysilerine büründü ve yoluna devam etti güzellik. O gün bugündür, erkekler ve kadınlar onları birbirine karıştırır. Ancak içlerinden güzelliğin yüzünü önceden görmüş kimileri vardır ki, giysilerine bakmaksızın tanırlar onu. Ve yine çirkinliğin yüzünü bilen kimileri vardır ki, gözlerinden tanırlar çirkinliği.

Belki de hayat yanlış anlayınca güzeldi. Sadece yanlış anlayınca. Ama her şeyi...

Güzellik aptalları hüzünlü ve bilge adamlara mutlu eder.

Doğa ancak, bizim ona kısa bir zaman için verdiğimizle etkiliyor, hayran bırakıyor.

Güzelliğin en iyi kısmı hiçbir resmin ifade edemeyecek olduğudur.

Eşyanın güzelliği onu görenin zihnindedir.

Her kız güzeldir sadece aynalar kızların ne kadar güzel olduğunu gösteremiyor.

Sevgiyle bakılan her şey güzeldir aslında, kim dünyayı daha çok severse, o daha güzel bulacaktır.

Bir kızın tıraşlı bir erkeği güzel zannetmesi hazindir.

Yakında bakınca güzelliği bastırılmış gibi, göz almıyor. Burnunun biçiminin pek de soylu olmadığını, yüz hatlarının kusursuz olmadığını neredeyse saygısızlığa varan bir keyifle izliyorum. Bunu fark edince de rahat bir soluk alıyorum, oysa soluğum kesilmesin ve dilim tutulmasın diye Bianka’nın bana karşı bir tür acıma beslediğinden çekiciliğini denetim altında tuttuğunu da biliyorum. Güzelliği, uzaklığın yardımıyla canlanıyor ve sonra acı veriyor, benzersiz ve dayanılmaz oluyor.

Kopernik de bir Aristotales müridi idi, ama, bir yola çıktı ve sonunda, Aristotales fiziğini yıktı. İstemeden yıktığından emin olabiliriz. Mustafa Kemal'in de yola çıkarken, bu yolculukla, yıktığını yıkacağını bildiğini söyleyemeyiz.