Köleliğin zincire vurduğu kişi azdır; kendini köleliğe zincirleyense daha çoktur.

Köleliğin beteri, kendinin kölesi olmak değil midir?

Köleler efendilerine değersiz insanlar da tutkularına köledir.

Kırdım diyorsun zincirlerini; evet köpek de çeker koparır zincirlerini, kaçar o da uzaklara ama halkalarını boynunda taşıyarak.

Kendisinin efendisi olan, başkasının kölesi olmaz.

Alışkanlık edinmek kolaydır, fakat onu üstünden atmaya kalkmak insanın derisini söker.

Çok fazla alışkanlık, çok az bağımsızlıktır.

Özgürlük ilkesi, bir kimsenin özgür olmamakta özgür olmasını gerektirmez. Bir insanın kendi özgürlüğünü başkasına devretmesine izin vermek özgürlük değildir.

Kendine hükmetmeyen uşak kalır.

Salt isteklerin itisine uymak kölelik, kendimiz için koyduğumuz yasalara boyun eğmek özgürlüktür.

İç yaşamı olmayan bir insan da çevresinin kölesidir.

Soylu bir kölesin öyleyse ya da zeki bir uşak; ama özgür değilsin.

Bir insan özgürlüğünden vazgeçip bir efendinin kölesi nasıl olabilir?

İnsanlar ancak alışkanlıklarına gem vurabildikleri oranda hürriyete hak kazanırlar.

Zenginlikten yoksun özgür adam derhal zenginin boyunduruğunun altına battı. Yeni kurtulan köle, kendi geçimini sağlama ihtiyacından korkuyor ve Damokles'in kılıcı gibi sarkan bu yeni kaygıdan kaçmak için kendisini köleliğe geri satmaya acele ediyor.

İrade, özgürlükten daha değerli olan tek şeydir.

Askerler, kendinizi bu zebanilere teslim etmeyin. Sizi küçümseyen, sizleri köle yapan yaşamlarınızı sistematikleştiren, ne düşüneceğinizi, ne hissedeceğinizi, ne yapacağınızı söyleyen sizi terbiye eden, size koyun gibi davranıp, savaşa gönderen bu insanlara. Kendinizi makine kalpli, makine düşünceli, bu makine kalpli, makine adamlara teslim etmeyin. Sizler makine değilsiniz, sizler koyun değilsiniz, sizler insansınız. Kalbinizde insanlık sevgisine sahipsiniz. Sizler nefret etmezsiniz sadece hiç sevilmemiş olanlar nefret eder hiç sevilmemişlik doğal olmayandır. Sevgisiz ve nefret dolu olmayın. Askerler, kölelik için savaşmayın, özgürlük için savaşın!

Cihad içinde geçen bir hayat, kölelikten çok daha iyidir.

İnsan kendini ne kadar zapt etse de herkesin ruhunun kırılıp vücuduna söz geçiremediği bir anla karşılaşma ihtimali var. Aslında vücuda ait olan, bir göz kırpma anından ibaret. Vücut ruhu bir defa kandırdı mı insan dediğin hep alıştığını, tek gerçeklik yerine koyabiliyor.

Hala beklentileriniz tarafından yönlendiriliyorsunuz.