İnsan büyük bir kibir abidesidir. Hiçbir zaman cehaletini itirafa yanaşmaz.

Alemin hastalığı kibirdir.

Kimse "vazgeçilmez" değildir ve hiç kimse kendini vazgeçilmez sanan biri kadar "aptal" değildir.

Öyle horozlar vardır ki, öttükleri için, güneşin doğduğunu sanırlar.

Bir insanın değeri bayağı kesre benzer: Pay gerçek değerini gösterir, payda kendisini ne zannettiğini. Paydanın değeri arttıkça kesrin değeri azalır.

Çok azımız katil ya da hırsızız, ama hepimiz yalan söylemişizdir.

Biz hepimiz, başkalarının hayaletlerini kibirle aşağılarız; ama kendimizinkileri cahilce, barbarca üstün tutarız.

Bir adama birkaç dize şiir ver, sonunda kendini varolmuşların Efendisi sansın.

Ben terazi değilim ki yanılma ve hatadan uzak olayım.

Kişide, kendini beğenmeye, büyük görmeye bir eğilim vardır. İşte bu eğilim birtakım hayaller, sanılar yaratır, bize olmayanı gösterir.

Eğer birisi senin yanlışını düzeltiyorsa ve sen o kişiye darılıyorsan, ego sorunun var demektir.

Eğitimli kesim arasında şiddetin artmasının sebebi ego kabarmasıdır.

Kibrin önyargıları kadar saçma bir şey ne yazık ki yoktur.

Farklılık yalnızca bizim önyargılı kibrimizde mevcuttur.

Bir insanın değeri bayağı kesre benzer: Pay gerçek değerini gösterir, payda kendisini ne zannettiğini. Paydanın değeri arttıkça kesrin değeri azalır.

Kibir çöküşün temel sebebidir.

Övgü kolonya gibidir; koklanmalı, ama yutulmamalıdır.

Eğer kolay olanı isteseydim Porto'da kalırdım. Güzel mavi bir koltuk, Şampiyonlar Ligi kupası ve Tanrı... Sonra da ben.

Bir yazarın yazdıklarını okurken fikirlerimizin örtüştüğünü görürsem, ne denli harika bir gözlem diyorum. Fikirlerimizin ters düştüğü bölümlerdeyse, onun yanıldığı konusunda hiç kuşku duymuyorum.

Dünyada hoş şeyler de var. Hakikaten hoş şeyler yani. Hepsini birden ıskalayacak kadar da salağız biz. Olup biten her şeyi hemen o sefil küçük egolarımıza gönderiyoruz.