Demokrasiyi laisizmin temeli saymak, hem cehalet ve hem de aptallık oluyor. Çünkü devrimler laisizmi getiriyor, 'demokrasi', pek çok 'şeyi' ve bu arada akıl düzenini bozuyor.

Cehâlet sorunu çözmeye, aklı ikna etmeye değil karıştırmaya, duyguları tatmin etmeye yarar.

Ne yazık ki akıl , aptallık kadar bulaşıcı değil.

Doğrudur; kitap okumak karın doyurmuyor. Ancak karnı tok, beyni boş adamlardan çektiğimiz kadar hiç kimseden çekmedik!

Zamanın diğer tarafından gelmiş, bir farklılık hissetmiyor musun, sessizlik duvarlarını yıkan, aklının gölgesini kaldıran.

Düşüncesini hiç değiştirmeyen biri, durgun bir suya benzer; aklın sürüngenlerini besler.

Batıl inançlar tüm dünyanın alev almasına yol açar; felsefe bu yangını söndürür.

Tutkularla gerçekleştirilebilen her şey akılla da gerçekleştirilebilinir.

Mantık yalnızca kendisine boyun eğer; bilgisizlik ise kendisine dikte edilen neyse ona.

Mantığı kullanmayı reddeden biriyle tartışmaya girmek; bir ölüye ilaç tedavisi uygulamaya benzer.

Her suçun kökeni, ya algıdaki bir sorun; ya sebeplendirmedeki bir sorun; ya da ani bir tutku nöbetidir

Düşünceyi sevmemek çok geçmeden düşünmeyi becerememeye dönüşür.

Metabolizması hızlı olandan düşünce değil, “eylem canlısı” olur; şahin mesela… İnsana yakın olan kurnazlaşır, karga mesela… İnsanın tabiata yetecek metabolizması yoktur, boşluk doldurur, akıl mesela, akıl kurnazlıktır aslında.

Zamanın diğer tarafından gelmiş, bir farklılık hissetmiyor musun, sessizlik duvarlarını yıkan, aklının gölgesini kaldıran.

Akıl azaldığı oranda kaygı da azalır.

İçgüdüsel tutkular akılcı çıkarlardan daha güçlüdür.

Akıllı insanların aptallara ihtiyacı var. Tıpkı dolandırıcıların dürüst insanlara ihtiyacı olduğu gibi.

Kafan uydurma şeylerle dolu; bu nedenle orada gerçeklere yer yok.

Tarih hep aynıdır, yalnız hep farklı.

İnsanlar tutumlarını ve davranışlarını çıkarları değiştiği oranda hızla değiştirirler.