Her insanın bağrına basacak bir eşi, her hayvanın bir partneri olurken ben yalnız mı kalacağım?

Anladım Yar'la bir olmayınca, Yer'le bir oluyormuş insan.

Eyvah ! ne yer, ne yar kaldı, Gönlüm dolu ahu zar kaldı.

Çıraydım, tutuşturdun beni, ağulu bir solukta üfleyip söndürdün şimdi de; kara kara tütüyorum.

Dertleşecek bir kedim bile yoktu.

Üzgünüm, koruyamadık aşkın ahengini.

Dalda muhabbette kumrular, bana ayrılığı sordular. Dedim afet, yangın, dedim kar. Dedim adet aşkı vururlar.

Bir yorgan misali örtündüm yalnızlığı, bu yıl da aşk buraya hiç uğramadı.

Ayrılık sevdanın türbesidir.

Baka kalırım giden geminin ardından; Atamam kendimi denize, dünya güzel; Serde erkeklik var, ağlayamam.

Yapayalnızdım; yanımda kederimi dağıtacak, beni en korkunç hayallerin sarsıcı ağırlığından kurtaracak hiç kimse yoktu.

Ne zaman mutlu olmaya kalksam; otur diyor yalnızlığım, otur…

Hani bazen iyi oldu diyorum da dertleşecek kimse yok, o fena.

Anahtarınla sessizce girersin eve... Ev karanlıktır... Sonra onu duyarsın... İçerideki odada bu şarkıyı mırıldanmaktadır... (Famous Blue Raincoat) işte o an aynı sessizlikte çık evden, çünkü terk edileceksin...

Gitti işte... Herkesin gittiği gibi.

Sizi de öksüz bırakırlar bu kentte, Bu kentte boynu bükük kalırsınız.

Ayrılmak biraz ölmektir çok doğru

Ne yanar kimse bana âteşî dilden özge, Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı.

Üşüyorum ve yapayalnızım. Bir hapishane hücresinde bu kadar mutsuz olunur ancak.

Çiçekler güneşe dönüyor dönüyor Dünya durmadan dönüyor dönüyor Yalnız dönmeyen bana sensin Bekliyorum hep sen neredesin.