Şu üzülmesin, bu üzülmesin diye düşünüp onlar gibi bencil olamadığımız için bu haldeyiz işte.

Ağaç diken, kendisinden başkalarını da seviyor.

Kötü şey kendine iyi bakar.

Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyecekiniz. Günün birinde yol kenarında toprak anamızın koyu yeşil saçlarını da göremeyeceksiniz Bizim için değil ama, çocuklar, sizin için kötü olacak.

Davam ve toplumum için, çocuklarımın ve çocuklarımızın geleceği için girdiğim bu dört duvar, bilinsin ki benim için yalnızca saraydır.

Cömertliği ve fedakarlığı öğretmeye çalışalım, çünkü bencil doğarız.

Gölgesinde asla oturamayacağını bilerek ağaçlar diken bir insan, en azından yaşamın anlamını çözmeye başlamıştır.

Tüm çiçekleri kopartabilirler ama yine de baharın gelmesini asla engelleyemezler.

Çevreyi yok edersek toplumumuz olmaz.

Gerçek aşk daima kişisel yarar duygusundan vazgeçme temeli üzerinde yükselir.

İnsan asla güneşten daha mükemmel olamaz. Güneş bizi ısıtan ışıkla yanıyor.

Ya bizler, kentlerimizin kirlenmesini ortadan kaldıracağız ya da kentlerimizin kirlenmesi bizleri...

Çocuklarımın felsefe ve matematik çalışma özgürlüğüne sahip olabilmesi için ben siyaset ve savaş üstüne çalışmalıyım.

Gelecek nesiller! Sizin özgürlüğünüzü korumanın bu nesile ne kadar çok şeye mal olduğunu hiçbir zaman anlayamayacaksınız! Bu özgürlüğü iyi kullanacağınızı umut ediyorum. Bunu yapmazsanız, cennette, o özgürlüğü korumak için girdiğim sıkıntılardan dolayı pişmanlık duyarım.

Bencillik bittiğinde gençlik sona erer; olgunluk biri başkaları için yaşadığında başlar.

Üzerine kuracağın iyi bir gezegen olmadıktan sonra güzel bir ev neye yarar?

Yarınlar yorgun olanların değil rahatından vazgeçenlerin olacaktır.

Dostum, güneşe bak, toprağa bak, suya bak, buluta bak; fakat, arkana bakma. Kimin geldiği önemli değil, kimin gelmediği de.

Hayır, doğa büyük insanların egoist olmasını gerektirmiyor.

Her canlı yalnız kendini sever.