Ben kimsenin canını yakmadım; onlar benim ateş olduğumu bile bile geldiler.

Hiçbir İnsan, bunu kendi arzulamadıkça acı çekmemelidir.

İki yolu var acı çekmemenin: Birincisi pek çok kişiye kolay gelir: Cehennemi kabullenmek ve onu görmeyecek kadar onunla bütünleşmek. İkinci yol riskli: Sürekli bir dikkat ve eğitim istiyor; cehennem ortasında cehennem olmayan kim ve ne var, onu aramak ve bulduğunda tanımayı bilmek, onu yaşatmak, ona fırsat vermek.

Acı kaçınılmazdır, vicdan ağrısı ise bir seçimdir.

Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık.

Öğrendikten, sevdikten sonra daha çok acı çekeceksiniz.

Özgürlük ağır bir yüktür, ruhun yüklenmesi gereken büyük ve garip bir sorumluluk. Kolay değildir.

Gelecek biz nasıl istiyorsak öyle gelecek.

Tupac umursar, eğer başka kimse umursamazsa.

Seçtiğiniz hükümet, hak ettiğiniz hükümettir.

Özgürlüğün bedeli, uyanık olmaktır.

Her oy bir tüfek gibidir; yararı kullanıcının karakterine bağlıdır.

Felsefe, özgürlüğün insanın uğraşmak istediği şeyi seçebilmesi, kötü olan her şeyin kendi eseri olduğunu kabullenebilmesi olduğunu söyler hep.

Bile bile tehlikeye giren insanlar vardır, kendini harap etmek acı duyarak kendini fark etmek içindir.

Acı çok dağılmış insanın kendini toplama aracıdır, onu matkap gibi kullanıp kişi psikolojik kaya katmanına ulaşır ve o temel üzerinde kendini yeniden kurar.

Acıların en acısı kendi kendimize çektirdiğimizdir.

Üzerimize yüklenmiş otuz bin tane sorumluluk var. Bütün bunlarla boğuşuyorsun haliyle. Bunların üstesinden gelecek olan farkındalık hali, kendini takip etmek, neyi niçin yaptığını çözmek belli bir bilinç yaratıyor zamanla. Bu bilinç de seni daha mutlu kılıyor.

İnsanların kader dedikleri çoğu zaman sadece kendi kendilerine yaptıkları aptal oyunlar.

Yaşa ya da öl, ama her şeyi zehirleme.

Mağdur yok, sadece gönüllüler var.