Farkında mısınız bilmem, kimse kendi acısını bile duymuyor artık.

Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Öğrendikten, sevdikten sonra daha çok acı çekeceksiniz.

Hayatımızda gerçekten ne istediğimizi anlayabilmek için kendimizi daha iyi tanımamız gerekir.

Taşın toprağın ezdiği işçi elleri, erkeklerin ezdiği fahişe derileri, yalanların ezdiği düşkün ruh çeperleri kalın olur.

Eksikliğini fark eden ayrı biri olmaya başlar.

Düş kırıklıklarına direndiğimizi gözlemek kendimizi sevmemize neden olur.

Bile bile tehlikeye giren insanlar vardır, kendini harap etmek acı duyarak kendini fark etmek içindir.

Acıya dayanma gücü yetinmenin büyüklüğüyle paralel gider, yetinme de bir acıdır çünkü.

Ve belki de farkındalığımız kurtuluşumuzun ilk adımıdır.

Tedavi edilemeyen şeylere dayanılmalı.

Sıkıntı ve acı çekmek gerekebilir. Çaba ve sabır, enerji ve dayanıklılık, her insanın geleceğinde etkili olur.

Bilinçimi özgürlüğe kavuşturdum.

Sen, kurşunla vurulanları hiç işitmedin mi, be hemşireceğim? Bazıları, vurulduklarının fakında bile olamazlar, üç beş adım koşarlar, kaçıp kurtuluyoruz sanırlar.

Dayan ve üstele; bu acı, adım adım, senin iyiliğine dönüşecek.

Acı her şeye ağır basıyor. Bazen bir saat daha yaşayamayacağımı düşünüyorum. Bunu görmezden gelmeyi telkin ediyorum kendime.

Dayan ve üstele; bu acı, adım adım, senin iyiliğine dönüşecek.

Kendinizi değiştirin, işiniz farklı görünecektir.

İhtiyaç, egoyu kesmek değil, onu aşmak.

Onu öldürmeyen şey onu daha güçlü yapar.