Yazarlık

Yazıp yayınladıklarım değil, yazıp yazıp sildiklerimde saklıydı aslında her şey.

Muhtemelen, bir yazara verilebilecek bundan daha önemli bir tavsiye yoktur: Sana, büyük bir kıvanç vermeyen tek satır bile yazma.

Kalem bir adamın dikkatini çekmek ve hırsını köreltmek için harika bir gereç...

Bir yazarın ölümünün ardından defterini okumak, uzun bir mektup almaya benziyor.

Gene sayfalar susmuyor.

Çünkü yazmak daha sonra her zaman bulunacak biçimde bir şeyi saklamak demektir.

Nefes almakla aynı sebep yüzünden yazıyorum; yapmasaydım ölürdüm.

Benim için yazmak, basitçe parmaklarımın arasında düşünmek.

Yazmayı sevmek, yazar olmayı hedefleyen biri için çok önemli bir meziyettir. Düzgün metin, ya doğuştan yetenek ya da ölesiye çaba gerektirir. Başka yolu yoktur.

Kusursuz metin diye bir şey yoktur. Tıpkı kusursuz umutsuzluk diye bir şeyin olmadığı gibi.

Yazarlar bilirler ki bazen yazılacak şeyler; bir çekmecede yıllar boyunca beklemiştir ve ancak onlar hakkında yazacak kapasiteye ulaştıklarında ortaya çıkmışlardır.

1936 yılından beri yazdığım tüm ciddi çalışmaların her satırı doğrudan ya da dolaylı olarak totalitarizme karşı ve benim anladığım anlamda demokratik sosyalizmden yana olmuştur.

On altı yaşımdayken birdenbire sözcüklerin salt tadını, başka deyişle, sözcüklerin sesleriyle çağrışımlarını keşfettim … Para kazanmak gereksinimini bir yana bırakırsak, düzyazı için gerekli olan en az dört ana yazma nedeni (salt bencillik, estetik merak, tarihsel dürtü, siyasal amaç) olduğunu sanıyorum. Bunlar her yazarda değişik ölçülerde bulunur ve bu oranlar yazarın içinde yaşadığı çevreye göre zaman zaman değişir.

İyi yazamıyorsan iyi düşünemezsin, iyi düşünemiyorsan başkaları senin yerine düşünür.

Çok yazmak, çabuk yazmak hiç de önemli değildir. Dünya nasıl yazdığınıza değil, ne yazdığınıza bakar.

En zor şeylerden birisi ilk paragraftır. İlk paragraf için aylarca uğraştığım oldu ve gerisi kolaylıkla gelir.

Beni ne kadar çok çocuk okursa, o kadar çok yaşarım.

İyi bir başlık bir dahinin eseridir!

Bir kitap yazmamak inanılmaz zaman alıyor.

Kitaplar, yazarların çocukları gibidir. Onlar arasında ayırım yapmak zordur. Ama okuyucularımız, 30 yıldır çok sevilerek okunan ve iki ciltten oluşan “Hayatın İçinden” adlı eseri çok fazla sevdiklerimi belirtiyorlar. Çok şükür bu kitaplar hiç gündemden düşmedi. Ve her geçen gün daha fazla okunur hale geldi.

Benim için büyük angarya hep aynı: Bir cümleye nasıl başlanır, nasıl devam edilir, nasıl tamamlanır.

Yazmak güzel şey; hem kendine, hem bir kalabalığa konuşmak gibi iki zevki birleştiriyor.

Oturmazsanız, yazamazsınız.

Benim için yazmak biraz da siperden konuşmaktır.