Varoluşçuluk

Eczanelerde varoluşa karşı hiçbir özel ilaç yoktur.

Yazgıya egemen olacak, ona yön verecek tek güç, yine insanın kendi kendisiydi.

Ölüm bir skandaldır. Makine çalışıyor, hepimiz rehineyiz.

Bu hayat, babamın benim hakkımda işlediği bir cinayettir. Ben bu konuda hiç kimse için cinayet işlemedim.

Beni döllendirenin günahını çekiyorum, kimse benim günahımı çekmeyecek.

Nedir bizim bu dünyamız? …kısa süren bir simetri; anlık bir oluş.

Varoluşta ne varsa, benim bilgim olmadan var olur benim iznim olmadan var.

Her insan kendi varlığının tacıdır. Dünyaya bu şekilde katılıyor.

Kimse burada olmak istemiyor ve kimse ayrılmak istemiyor.

İnsan ölümsüz olsaydı, güvendiği her şeyin güvenine ihanet etmesi gereken günü görecek ve eninde sonunda umutsuz sefalete geleceğinden emin olabilirdi. Sonunda her iyi servet, her hanedan gibi her medeniyetin yaptığı gibi yıkılırdı. Bunun yerine ölüm var.

Her hastanın yatak değiştirme tutkusuna kapıldığı bir hastanedir bu yaşam. Kimi soba karşısında çekmek ister acısını, kimi pencere kıyısında iyileşeceğini sanır. Bana gelince, hep bulunmadığım yerde rahat edeceğimi sanırım.

Uyuyuversem! Benim neyime yaşamak.

Kendin olmak, başkalarına ait zamanlarda, sürüklenmemek için odandan dışarıya çıkmaman gerekir. Çıktığın andan itibaren sen yoksundur artık.

Kim bilir ömrün kaçta kaçı kaldı geriye, Nefes sayılı alıp verdiğin benim de senin de.

Gerçeklik insanın şu ya da bu şekilde içinde bir bitki gibi yaşayacağı bir zindandır.

Ağlamak anlamsız. İnsan doğar ve yalnız ölür.

Ben başıma gelen şeylerin toplamı değilim, ben olmayı seçtiğim şeyim.