Toplumsal Gözlem

Ya ufukları küçülüyor ya da küçük ufuklular büyüyor.

Meraksızlar dünyasındayız. Sürü sürü sürülere benziyoruz. En sürüler, en tepedeler.

Şöyle uzakta durup baktığım zaman, insana inanmayanların önderliğinde giden insan yığınlarında, bana son derece dokunan bir şey var.

Herkes aynı şeyleri konuşuyorsa, ya mesele çok önemlidir ya da konuşanlar çok önemsiz!

Dünya bir tatbikat yaşıyor.

Gerçek insanlık arasında ne kadar hızlı yayılırsa, onlar için o kadar iyi olacaktır.

Sefalet asla bitmeyen bir eşleşmedir.

Toplum olarak çift karakterliyiz. Bir tarafımız üzgün ve ağlamak istiyor, diğer tarafımız ise eğlenmek.

Yurdumuzun insanları çok zeki...Topraklar altında kalmış pırlanta madeni gibi.

5 yıl (ABD) California'da yaşadım. Durum çok kötüydü, kuzeyden güneye kadar sokaklar evsiz insanlarla doluydu. Türkiye'nin ve California'nın nasıl olduğuna bakmamız lazım. Bana göre Türkiye çok iyi bir konuma geldi.

Artık egzotik olmak mümkün değil.

Yoksullara pek cömert davranan zenginlere güvenme.

Vicdan ve zenginlik her zaman komşu değildir.

Kadın yüzünde bir neşter izi kadar çirkin duran çizgilerin ve buruşukların çoğu, erkek yüzünde, dışarıdan vurulan bir bıçağın değil, kafanın içinde kaynayan bir zekanın çalışma izleri olduğu için güzeldir.

Ama mutsuzluk gerçek bir intihar nedeni olsaydı Türkiye' deki kadınların yarısı intihar ederdi...

Kadınlar ne yazık ki her zaman daha kolay şekilde hedefte oluyorlar.

12 Eylül, herkesi ilgilendiren bir dönem. Bazılarının üzerinden geçti, bazıları olayın üzerinden atladı, bazıları kenara çekildi yanından geçip gitmesini bekledi. Ama herkes için çözümsüzlüktü 80 dönemi.

İnsanlar arasında yaşamak güçtür, susmak çok daha güçtür.

Kızışmış bir kadının eline düşmektense, bir katilin eline düşmek daha iyi değil mi?

Kadın gençken çiçekli bir mağaradır. Yaşlanınca mağaradan bir ejderha çıkar.

İyiler yine kaybetti İran'da. Hep öyle olmuyor mu? Burada ya da orada.

Hem bir arayış içerisinde hem de bir “tanık”. Bazen kendini kötü bir şakanın içerisindeymiş gibi hissediyor. Galiba özellikle Türkiye’de yaşayan pek çok kişinin hissettiği bir duygu bu.

İnsanlar hep hasta, sakat düşmüş, yaşamaktan korkuyorlar; hallerine bakılınca sanki bir sis içinde geziyorlar sanılır, herkes kendi acısından, kederinden başka bir şey bilmiyor...

Farklı olan insanlar için Tanrı'ya şükrediyorum. İşte, dünyayı döndüren şey bu!