Toplumsal Eleştiri

Türkiye’nin en ünlü meydanını, maç gecesi fanatizme, yılbaşı gecesi alkolizme açıp bayram günü emekçiye kapatmak, okullar olmadan maarif yönetmeye benzer ki, "Ben senle baş edemiyorum" diyerek provokatöre teslim olmak anlamı taşır.

Hepimiz esir değil miyiz, sen esir değil misin? Böyle gelmiş böyle gidecek.

Bu gezegenin şöyle bir sorunu vardı - daha doğrusu eskiden vardı-: Üzerinde yaşayan halkın büyük bölümü çoğu zaman mutsuzdu. Bu sorun için pek çok çözüm önerilmişti, ama bunların çoğu genellikle yeşil renkli küçük kâğıt parçalarının hareketleriyle ilgiliydi. Bu tuhaftı, çünkü aslında mutsuz olanlar yeşil renkli küçük kâğıt parçaları değildi...

Eğer insanoğlu dudaklarını çalıştırmaya devam etmezse, beyni çalışmaya başlar.

Mini etek, mini beyinleri tahrik eder.

İnsanlar ölmüş ya da ölmek üzere olan bir toplumda yaşadıklarını biliyorlar. Duyguyu reddediyorlar, çünkü her duygunun ucunda eşya, para ve güç var.

Bu ülke mutsuzluk içinde kendilerini yiyip bitiren insanlarla dolu.

Bu ülkenin bölünmüşlüğünden öyle nefret ediyorum ki.

Biri size alın teriyle zengin olduğunu söylerse, ona şunu sorun: Kimin alın teriyle?

İnsan neslinin geleceği; Biraz daha israf eder açgözlülük ve zenginlik arzusudur.

İnsan ırkının ilerlemesinin önündeki engel, insan ırkıdır.

Acı bakalım, çünkü onlar dünyayı miras alacaklar.

İngilizler dünyanın en kötü aylakları arasındadır.

Bunlar babadan oğula nesil heralde bu ******** çocukları

Dünya çapında her sene 1 milyondan fazla insan trafik kazalarında can veriyor. Sadece ABD’de 42 bin adet ölümlü kaza yaşanıyor. Ama ben arabalardan korkmuyorum- belki de korkmam gerek. Dünya çapında yaklaşık 2 milyon insan her yıl diğer insanların şiddetine maruz kalarak ölüyor. Her yıl 5 milyon insan sigaradan ölüyor. Peki ayılar kaç insan öldürüyor dersiniz? Kuzey Amerika’da her sene sadece 1 kişi. Yanlış şeylerden korkuyoruz.

Yıllar süren baskılar insanları ürkekleştirmişti.düşünmekten korkuyorlar, konuşmaktan çekiniyorlardı. Aileler kendi içlerinde bölünmüş, bireyler birbirleri ile görüşmez, konuşmaz olmuşlardı.

Kafası yalnızca işine, bir de bacaklarının arasına çalışır. Tiyatro nedir, bilmez. Sinemaya, konsere gitmez. Kitap okumaz, gazete desen, şöyle bir göz atar, o kadar.

Ne tuhaftı şu "para"denen şey! Sevgi belki değil ama anlayış da ,saygı da özgürlük de satın alınabiliyordu yerine göre.

Neşeleri, çoşkuları, düşleri, cinsellikleri otlara, tozlara, haplara kalmış insanlardan tiksiniyordum.

Türkiye, ne yazık ki bir yanıyla döneklikler, ihanetler beşiği.

Toplum, çok yaygın bir haber alma ağıyla denetleniyordu.

Sıradan halk: siz toplumda ne işle meşgul olursunuz? Ayrıcalıklı sınıf: hiçbir şey. Biz çalışmak için yaratılmadık. Sıradan halk: öyleyse nasıl mal mülk edindiniz? Ayrıcalıklı sınıf: sizi idare etmenin zahmetini üstlenerek. Sıradan halk: bizi idare etmek?

Biz zahmeti çekeriz ve siz keyfinize bakarsınız, biz üretiriz, siz tüketirsiniz, varlık bizden doğar ve onu siz yutarsınız.

Tarla köleleri. Böyledir sürüler, değişmez bir nitelik taşırlar.