Toplumsal Eleştiri

Aslında insanlar bir batıl inanç için, canlı bir gerçek için olduğu kadar çabuk savaşırlar - çoğu zaman daha fazla, çünkü bir batıl inanç o kadar soyuttur ki, onu çürütemezsiniz, ancak gerçek bir bakış açısıdır ve bu nedenle değişebilir.

Adaletsizlik, yoksulluk, kölelik, cehalet - bunlar reform veya devrimle tedavi edilebilir.

Bazen bütün dünya bana koca bir tımarhane gibi görünüyor.

Bana göre kadın olmak, İrlandalı olmak gibi bir şey. Herkes ne kadar önemli ve harika olduğunu söyler; ama sen daima/hep aynı şekilde ikinci sırada yer alırsın.

Neden yalnız bir iki sistem egemenliği ele geçirdi? Alışkanlıklara bu kadar sıkıca tutunuyorsunuz da onun için. Yasak levhaları, buyruk levhaları olmaksızın düşünmekten korkuyoruz.

İnsanın gerçek ölümü, hastalıklardan değildir; insanın insana yaptıklarındandır.

Son zamanlarda zaten köylüleri soymanın her türlüsü kanuna uygundu. Eski kanunlar bu işe yetmezse yenileri çıkıyordu.

İnsanlar dünya kullarıdır; din ise onların dillerine bir yalaktır; dinin sayesinde geçimlerini sağladıkları müddetçe onu koruyup gözetirler; (ama) zorluklarla imtihan edildiklerinde dindarlar azalır.

Ben bu şehirde doğacak, Ben bu şehirde yaşayacak, Ben bu şehirde sürünecek adam değildim. Biliyordum bu şehir bana dardı, Biliyordum bu şehirde bir yığın, İnsan şeklinde hayvan vardı.

Evren büyük bir gecekondu, Evren büyük bir ahır, İnsanlar birbirini sevmezse, Nasıl çekilir bunca kahır.

Tanrı gibi taparlar elin üç paralık dürzüsüne. insanı ister istemez şair yaparlar.

Şairler ekmek yiyor, fırıncılar şiir okumuyor.

Etrafımda dört dönmeyin yamyamlar.

Bizim problemimiz dünyanın her tarafında insanların sefalete, açlığa, aptallığa, ve savaşa, ve acımasızlığa karşı itaatkarlığı.

Bizim problemimiz hapisler küçük hırsızlarla doluyken ve büyük hırsızlar ülkeyi yönetirken insanların itaatkarlığı.

Her şey yozlaşır, dahası her şey kaynağından koparılır.

Teker teker kaybêdîyoruz yeniden. 55 bin insanımızı kaybettik, son otuz yılda yüz bine yakın insanımız sakat, milyonlarca insanımız yoksulluk içinde göç etmek durumunda kaldı. Bunlar yetmêdî mi bizlere, sizlere. Daha ne kadar acı çekeceğiz daha ne kadar 16-20 yaşlarındaki evlatlarımızı toprağa vereceğiz? Yoksa onlar sizin evlatlarınız olmadığı için mi şiddet dışında bir arayışa izin vermiyorsunuz.

Din, vatan, aile, devlet gözümde değerini yitirdi.

Çoğunluk kavramaz karşılaştığı şeyleri. Ne de anlar öğretildiği zaman. Yalnızca öyle gözükür.

İnsanların çoğu uyanıkken de tıpkı uyurkenki gibi ne yaptıklarının farkında olmadan yaşar.

Domuzlar, temiz suda değil çamurlu suda olmaktan hoşlanır.

Politikacı yerine gaziye danışabilseydik yeni düzen ne kadar farklı olurdu.

Çılgın bir dünyaya adapte olmanın hiçbir kurtuluşu yoktur.

Biraz engelli oldum, çoğu Amerikalı gibi.