Tasavvuf

Sûfîler ahirete göre akıllı, dünyaya göre delidirler.

Sûfîler ‘niçin’i, ‘nasıl’ı, ‘yap’-‘yapma’yı unutarak, kendilerini Rablerinin önüne atmışlardır.

Sûfîlerin geceleri gece, gündüzleri de gündüz değildir.

Sıddîk gözünün, güneş ve ayın değil, Allah’ın nuruyla bakar.

Sûfî bâtınını ve zâhirini Allah’ın Kitabına ve Resulünün sünnetine uyarak arıtandır. O, sâfiyeti arttıkça vücud denizinden çıkar; iradesini, dilek ve ihtiyarını terkeder.

Ölmeden önce öl. Hem kendinden geç, hem de Allah’ın gayrı şeylerden. İşte o zaman dirilir, hakiki hayata kavuşursun.

Mümin dünyada, zâhid ahirette gariptir. Ârif ise Allah’ın dışındaki her yerde gariptir.

Mürid tevbesinin gölgesinde, murâd ise Rabbinin inayetinin gölgesinde kâimdir.

Kalp Kitab ve Sünnete göre amel ederse kurbiyet (yakınlık) kazanır. Bunu kazanınca da neyin kendi lehine ve aleyhine, neyin Allah için veya başkası için, neyin de hak ve batıl olduğunu bilir ve görür.

Kalp sırra, sır da Hakk’a itimat ederek sükûn bulur.

Kulun kalbi Rabbine erince Rabbi onu kimseye muhtaç etmez.

Dünya nefslerin, ahiret kalplerin, Allah ise sırların sevgilisidir.

Dünya bir topluluğa, ahiret bir topluluğa sahip, Hak (c.c.) da bütün toplulukların sahibidir..

Bâtın bilgisi, seninle Rabbin arasındaki ışıktır.

Bidâyet sıkıntıdır, nihâyet ise sükûn.

Bu ilim [tasavvuf ilmi], kitap sayfalarından değil, Allah erlerinin ağzından alınır.

Ârif hem dünyada, hem de ahirette yabancıdır.

Ârif, Allah’a her an bir öncekine göre daha yakındır.

Allah’a ancak, O’ndan başka her şeyi terkeden kimseler yaklaşabilir.

Yolculuk, kalbin yolculuğudur. Vuslat, sırların vuslatıdır.

Veliliğin şartı gizlenmek, nebiliğin şartı açıklamaktır.

Tasavvuf yolu sâlihleri görüp onların sohbetlerini ezberlemekle katedilmez.

Tasavvuf yolu zâhirî ve bâtınî hükümlere riayet etmeyi ve her şeyden fânî olmayı gerektirir.

Şöyle denilmiştir: “Şeriatın şahitlik etmediği her hakikat zındıklıktır.”