Tasavvuf

Sıddîk gözünün, güneş ve ayın değil, Allah’ın nuruyla bakar.

Sûfî bâtınını ve zâhirini Allah’ın Kitabına ve Resulünün sünnetine uyarak arıtandır. O, sâfiyeti arttıkça vücud denizinden çıkar; iradesini, dilek ve ihtiyarını terkeder.

Resulullah hariç her mahluk perdedir; Resulullah ise kapıdır.

Ölmeden önce öl. Hem kendinden geç, hem de Allah’ın gayrı şeylerden. İşte o zaman dirilir, hakiki hayata kavuşursun.

Mümin dünyada, zâhid ahirette gariptir. Ârif ise Allah’ın dışındaki her yerde gariptir.

Mürid tevbesinin gölgesinde, murâd ise Rabbinin inayetinin gölgesinde kâimdir.

Kalp Kitab ve Sünnete göre amel ederse kurbiyet (yakınlık) kazanır. Bunu kazanınca da neyin kendi lehine ve aleyhine, neyin Allah için veya başkası için, neyin de hak ve batıl olduğunu bilir ve görür.

Kalp sırra, sır da Hakk’a itimat ederek sükûn bulur.

Kulun kalbi Rabbine erince Rabbi onu kimseye muhtaç etmez.

Dünya nefslerin, ahiret kalplerin, Allah ise sırların sevgilisidir.

Bidâyet sıkıntıdır, nihâyet ise sükûn.

Bidâyetin zorluklarına sabrederseniz nihayetin rahatı size ulaşır.

Bu ilim [tasavvuf ilmi], kitap sayfalarından değil, Allah erlerinin ağzından alınır.

Ârif hem dünyada, hem de ahirette yabancıdır.

Ârif, Allah’a her an bir öncekine göre daha yakındır.

Ahireti isteyene dünyada zühd gerekir; Allah’ı isteyene ise ahirette zühd gerekir.

Allah’a ancak, O’ndan başka her şeyi terkeden kimseler yaklaşabilir.

Yolculuk, kalbin yolculuğudur. Vuslat, sırların vuslatıdır.

Veliliğin şartı gizlenmek, nebiliğin şartı açıklamaktır.

Tasavvuf yolu sâlihleri görüp onların sohbetlerini ezberlemekle katedilmez.

Tasavvuf yolu zâhirî ve bâtınî hükümlere riayet etmeyi ve her şeyden fânî olmayı gerektirir.

Sûfîler Allah Teâlâ’nın Kendisinden başka bir şey istemezler. Onlar nimeti değil, nimet bahşedeni, halkı değil Hâlık’ı isterler.

Sûfîlerin yolculukları Hakk’a kurbiyet ülkesinde son bulur.

Sâlihlerden birisine “Neyi arzu ediyorsun?” diye sorulduğunda, “Arzu etmemeyi arzu ediyorum.” diye cevap verdi.