Psikoloji

İnsan kendinden korkar, kendi gerçeğinden; en çok da duygularından. Sürekli aşkın nasıl da harika bir şey olduğundan bahseder durur.

Acı, insanları uyandıran şey olmalıdır. Ama insanlar acılarını saklamaya çalışır.

Başkaları tarafından ifade edilen kendi düşüncelerimizi duymak bizi rahatsız edebilir: onların kişiliğinden yeterince emin değiliz.

Övgünün samimi olduğuna kolayca inanırız: Kim bize doğruyu söylerken neden yalan söylesin?

İdeallerimizde farkında olmadan kusurlarımızı açığa çıkarırız.

Doymanın eşiğinde, arzu hala sonsuz görünüyor.

Efendim, bu kadar ihtiyat, çok fazla endişe gerektirir.

Kaygılardır bizi vakitsiz göçtüren.

Korktuğu ya da arzuladığı bir şeye herkes kolayca inanır.

Rüyanın özelliklerinden biri, orada hiçbir şeyin bizi şaşırtmamasıdır. Orada alışkanlıklarımız ve dostlarımızdan kopuk şekilde, özlem duymaksızın, yabancılarla yaşamayı kabulleniriz.

Toplum karakter için sağlıklı olduğu kadar, yalnızlık da hayal gücü için gereklidir.

Tam yetişkin kişilerin hemşiresi yalnızlıktır.

Zihniniz, içine koyduğunuz şeyi tam olarak size geri verecektir.

Kaçtığını zannederken kendine toslar insan.

Her şeyde olduğu gibi delilikte de bir düzen vardır.

Bazen kendimizi seviyoruz.Bazen birazcık sevyoruz,bazen de hç sevmiyoruz.Yani sevgi dalgalanan bir şeydir.

Bir şeyler yapabilecek olmak ama onları yapmaya önem vermemek!

Duygular, hayatın boşluklarını dolduran hislerdir.

Umudunu kaybedersen sağlığını da kaybedersin.

İnsanların davranışları karşısında aklı karışan, korkuya kapılan, hatta hasta olan ilk kişinin sen olmadığını anlayacaksın o zaman. Bu konuda hiçte yalnız değilsin.

Bir şeylere üzülüyorsam, tuvalete gitmem gerekse bile gitmem. Üzülmekten gidemem. Üzülmeyi bırakıp gidemem.

Moraliniz çok bozuksa, düşünemiyorsunuz bile.

Hasta bir bedenin içinde gizlenmiş akılsal acıları ve neşeyi anlayabilirsiniz; yüz her ikisini de yansıtır.

Fikirler çivi gibidir, onlara vurduğun ölçüde daha derine batarlar.